علیرضا عبدی

داستان دماغ برای اولین بار در سال ۱۸۳۶ در مجله‌ی «معاصر» منتشر شد و با واکنش‌های متفاوتی روبه‌رو گردید. برخی آن را یک شوخیِ بی‌مزه دانستند و برخی دیگر، شاهکاری در طنزِ پوچ‌گرا.

مارک منسن، نویسنده‌ای نیست که شما را به آغوش گرمی دعوت کند. او قواعد کهنه را می‌شکند و با طنزی گزنده و بی‌رحمانه، مخاطب را از خوابِ خوشِ مثبت‌اندیشی بیدار می‌کند.

کتاب ۳۰؛ ابراهیم رها از آغاز تا پایان، پنجاه و چهارمین کتاب میرمیرانی است که در ۱۰۶ صفحه توسط نشر چشمه منتشر شده است.

«اجاره نشین ها» یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های طنز موقعیت در سینمای ایران است.

طنز کتاب اتحادیه ابلهان از چند لایه تشکیل شده است که به طور مفصل در این مطلب به آن پرداخته‌ایم.

«اخراجی های یک» فیلمی است که در اوج، سینمای ایران را تکان داد و راهی تازه پیش روی ژانر دفاع مقدس گشود.

طنز در «تاکسیدرمی» بیشتر از نوع طنز موقعیت است؛ نه طنز کلامی.

مهم‌ترین نقدی که به «دو روز دیرتر» وارد است، گل‌درشت بودن پیام آن است. فیلم نه در لفافه، که با صراحت تمام برای ترویج فرزندآوری ساخته شده.

داستان فیلم زوج عجیب از دو هم‌خانه‌ای ناسازگار می‌گوید: فلیکس آنگر و اُسکار مدیسن.

کتاب هرج و مرج محض برای طرفداران پروپاقرص سینما و طنز فلسفی، یک جعبه غنیمت کوچک است.

«پروژه سالاد شیرازی» یک میان‌وعدهٔ سبک و دل‌چسب است برای ساعات بی‌حوصلگی.

«کباب غاز» بیش از آنکه داستانی درباره یک مهمانی باشد، نمایشی از قدرت نهفته در بی‌ادبیِ حساب‌شده است.

کتاب «آدم های عوضی» شامل هشت داستان کوتاه است که در سال ۱۳۹۳ توسط نشر مروارید روانه بازار شد.

تولی در کتاب مغازه خودکشی که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، به پرسشی جواب داده که کمتر کسی جرات طرحش را دارد: «آیا می‌شود از مرگ با طنز حرف زد، بدون اینکه به کسی توهین کرد؟»

«عموجان استالین» روایت پیرمردی آلزایمری و بدبین است که به خودش «ما» می‌گوید، چون خیلی مهم است. پزشک به او می‌گوید برای جلوگیری از آلزایمر باید هر روز خاطره بنویسد.

کتاب چرت و پرت اگر به‌عنوان رمان مستقل خوانده شود، ضعیف نیست؛ ورود کارآگاه ایده‌ای بکر دارد. اما در مقام پایان‌دهنده سه‌گانه، نتوانسته انتظارات را برآورده کند.

کتاب پرت و پلا از «سندرم جلد دوم» رنج می‌برد؛ نتوانسته انرژی جلد اول را حفظ کند. بااین‌حال، ایده مرکزی -پدربزرگی از گور برمی‌گردد و تا نوه ازدواج نکند ارث را آزاد نمی‌کند- در طنز ایران بی‌نظیر است.

بازی با مفاهیم «هویت» و «مرگ» در قالب طنز سیاه، اوج آیرونی داستان کتاب دری وری محسوب می‌شود.

کتاب شماره ۸۸۸ میان سه لایه در نوسان است: خاطراتِ تلخِ اردوگاه، رؤیاهای عجیب‌غریبِ راوی و واقعیتِ شکننده بازجویی.

«آخ باخ ورماخت»، سفرنامه‌ای طنزآلود در هزارتوی تاریخ آلمان است.

همین شد که مطمئن شدم امتحان مجازی در هر شرایط و با هر ضوابطی سوءتفاهمی بیش نیستند! 

«سه احمق» (3 Idiots) به کارگردانی راجکومار هیرانی (محصول ۲۰۰۹)، بیش از آن‌که یک فیلم سینمایی در ژانر کمدی-درام باشد، یک «مانیفستِ تربیتی» است که در بسته‌بندیِ جذابِ سینمای بالیوود عرضه شده است.

«طنزیمات رولت روسی» همان‌طور که از اسمش پیداست، ترکیبی است از طنز و تاریخ روسیه؛ روایتی شوخ اما مستند از فراز و فرودهای سرزمینی که تأثیر عمیقی بر تحولات منطقه، به‌ویژه ایران، گذاشته است.

رمان «بچه های داج سیتی» نشر سوره مهر، روایتی دوپاره از زندگی سه نوجوان است.

ایده‌ی مرکزی کتاب تاریخ روی تردمیل بر استعاره‌ی تردمیل استوار است: حرکتی بی‌وقفه بدون جابه‌جایی واقعی.

صفا با خانواده روی سه پایه واهی ایستاده است: خانواده فقیر اما شیک‌پوش، کمدی موقعیتِ تکراری و پیام‌های وطن‌دوستانه بدون ریشه دراماتیک.

مجموعه داستان «دزد مو وزوزی و انسان فرهیخته» اثر محسن پوررمضانی، دقیقاً دریچه‌ای تفکربرانگیز است که با هوشمندی باز می‌شود.