دیشب توفیق شد -یا شاید هم بی‌توفیقی شد!- که فیلم سینمایی پیرپسر را ببینم. از بازی درخشان حسن پورشیرازی و تعلیق نفس‌گیر قصه‌ی فیلم که بگذریم نکات خنده‌دار هم داشت که در ادامه به برخی از آنها می‌پردازم.
طنز فوتبالی با جنجال فوتبالی یکی نیست. هر برنامه‌ای که دور فوتبال بگردد و چند شوخی پراکنده، چند مهمان پرسروصدا و چند واکنش لحظه‌ای را کنار هم بچیند، لزوماً برنامه طنز فوتبالی نیست.
مشکل اصلی «بفرمایید جام» دقیقاً همین بحران هویت است. برنامه نمی‌داند می‌خواهد یک تاک‌شوی فوتبالی باشد، یک واریته طنز باشد یا یک کارخانه تولید محتوای وایرال.
در «جیمی جام» نوعی اعتمادبه‌نفس کاذب نسبت به بی‌قاعدگی دیده می‌شود؛ انگار هرچه فاصله از فرم رسمی بیشتر شود، برنامه خودبه‌خود مدرن‌تر و موفق‌تر خواهد شد.
اما سوال مهم: آیا قبل از ساخت فیلم فکر هم می‌کنند؟ یا شروع می‌کنند و بعد به فکرِ فکر کردن می‌افتند؟! فیلم قسطنطنیه و فکری که نیست.
فیلم دختر پری خانم به کارگردانی و نویسندگی علیرضا معتمدی، تلاشی جسورانه اما ناهمگون برای خلق یک کمدی فانتزی- اجتماعی با محوریت وارونه سازی نقش‌های جنسیتی است.
فیلم «نیم شب» راوی قصه‌ای واقعی از دل جنگ ۱۲ روزه است. بمبِ پیشرفته‌ای از اسراییل با هواپیمای پیشرفته‌ی آمریکایی راهش را گم کرده و آمده افتاده توی خیابان بیست و سوم یوسف‌آباد و عمل نکرده است.
از بس سینمای کمدی ایران مشکلی ندارد ما بیخودی برایش مشکل می‌تراشیم و از خودمان حرف در می‌آوریم.
شما هم اگر می‌خواهید ثواب کنید اگر فامیل بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس دارید همین‌ها را برای او توضیح بدهید. آیا می‌‌دانستید سینمای کمدی انواع مختلف دارد.
با عرض تأسف، باید صادقانه اعلام کنم که فیلم پیرپسر با آن همه اِدّعا نتوانست من را حتی به اندازه سریال بی‌ادعای «زن بابا» هم بخنداند!
کج پیله، یک کمدی-فانتزی با رگه‌های اجتماعی است، اما بیش از آنکه در قالب یک کمدی صرف یا درام انتقادی کلاسیک بگنجد، در میانه این دو ژانر معلق می‌ماند.
فیلم سینما شهر قصه می‌کوشد با الهام از آثار جوزپه تورناتوره و فدریکو فلینی، نوعی کمدی-رمانتیک نوستالژیک بسازد.
فیلم بیش از آنکه محصول یک کارگردان باتجربه باشد، شبیه خروجی یک پرامپت ساده برای هوش مصنوعی است؛ نتیجه‌اش شده «یک تصادف ساده».
برنامه رس آمده تا رس آدم‌ها را بکشد و در اولین قسمت خود سراغ مردی رفته که همه او را به بی‌رحمی در نقد و انتقاد می‌شناسند.
این اواخر اگر هنوز هم شک داریم که حماقت بشر انتها دارد یا نه، اول تخم‌مرغ بوده یا تخم‌مرغ قطعاً معلوم شد که تاک شو و تاک‌شوسازی انتها ندارد.
برنامه نصف شب علی صبوری با این جمله آغاز می‌شود: برنامه‌ی ما در جهان هیچ مثال و همتایی ندارد، چون ما بی‌محتواترین برنامه‌ی تاریخ هستیم.
فیلم مرگ استالین ساخته آرماندو یانوچی در سال ۲۰۱۷، نمونه‌ای کم‌نظیر از کمدی سیاه است.
دراین جا قرار است به اثری بپردازیم که می‌خواهد مشت شعبده‌باز را پیش چشمان تماشاگرانش باز کند. مستند چگونه بانک بزنیم و پاسخ دادن به چند سوال.
نوروزی در مستند چگونه بانک بزنیم از فرم «دایکیوفیکشن» یا مستند تخیلی استفاده می‌کند؛ گونه‌ای که مرز واقعیت و خیال را از بین می‌برد تا به واقعیتی عمیق‌تر برسد.
فیلم کج پیله به نویسندگی و کارگردانی هاتف علیمردانی، راویِ خانم سیما ثروتی بازیگر معروف سینماست که از مردها متنفر است.
بعد از مکثی کوتاه پرده دوم نمایش در انتظار گودو با تک گویی یا تک خوانی یک شعر مضحک توسط ولادیمیر آغاز می‌شود:
فیلم «پیرپسر» بعداز ۴ سال و به‌همت سید ابراهیم عامریان، پخش‌کننده‌ای که بیشتر کارش در زمینه‌ی کمدی است، با زمان سه ساعته و با همان قیمت بلیت اکران شد و توانست پرفروش‌ترین فیلم سال تا این‌جا باشد.
طنز امیرحسین قیاسی اغلب تاریخ مصرف دارد؛ شوخی‌هایی که امروز می‌درخشند و فردا فراموش می‌شوند. او کمتر تلاش کرده است تا از دل این لحظه‌نگاری‌ها، به یک زبان پایدار و شخصی برسد.
تئاتر دشمن خدا یک تئاتر خوش ساخت با نقاط قوت فراوان اجرایی است اما در هدف خود دچار مشکل شده. حرف های ناگفته در تئاتر دشمن خدا.
«شارمالی گل» در ظاهر یک کمدی سیاه‌بازی است اما در لایه‌های زیرین خود به بحران‌های انسانی و اجتماعی امروز می‌پردازد.
در کل دشمن خدا نمایش هم شیرین و دلچسب است و هم مضمونی درستی دارد و از بنده می‌شنوید حداقل ارزش یکبار دیدن را دارد. مروری بر نمایش دشمن خدا.
دشمن خدا نمایشی است که در چهل و دومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر در مسابقه تئاتر ایران در پنج بخش جایزه دریافت کرده است.