آیا می‌ دانستید سینمای کمدی انواع مختلف دارد

آیا می‌ دانستید سینمای کمدی انواع مختلف دارد

آیا می‌ دانستید سینمای کمدی انواع مختلف دارد؟

نویسنده: محمدتسلی بخش

آیا به نظر شما شوخی فیلم کمدی باید مستهجن و مبتذل باشد و آدم نتواند با خانواده و بچه‎ها آن را تماشا کند؟ آیا فکر می‌کنید سینمای کمدی یعنی یک مشت مرد سبیل‎کلفت در حال قر دادن جلوی دوربین؟

آیا فکر می‌کنید الفاظ رکیک و شوخی‎های دوپهلو که یک پهلویش خیلی ناجور و بی ادبانه است یعنی فیلم کمدی؟ آیا فکر می‌کنید کمدی ساختن در سینما قاعده و روش و تخصص و زحمت ندارد؟

اگر اینطور فکر می‌کنید آینده درخشانی در سینمای ایران دارید. ولی اگر از ما می‌پرسید نظر ما یک مقداری فرق می‌کند:

انواع سینمای کمدی

کمدی درام: این نوع کمدی معمولا فضای جدی و واقع‌گرا دارد و ماجراهای اغراق آمیز در آن کمتر رخ می‌‎دهد ولی وسط همین فضای جدی و واقعی اتفاقات بامزه‎ای می‌افتد.

امتیاز مهم این فیلم‎ها قابلیت بیان مسائل اجتماعی است. خواستگاری (مهدی فخیم زاده)، دونفر و نصفی، اتوبوس و آپارتمان شماره13 (یدالله صمدی) نمونه‎های موفق این نوع فیلم‌ها هستند.

کمدی بزن بکوب (اسلپ استیک): این نوع کمدی بر اساس نوع خاصی از شوخی‎های بصری غیرمنتظره شکل گرفته است. کارتون‏‌های تام و جری، پلنگ صورتی و میگ میگ و کمدی‌های کلاسیک اکثر شوخی‏‌هایشان را به همین سبک ایجاد می‌کنند.

برخی به اشتباه فکر می‌کنند که هر اتفاق خنده‎دار تصویری (مثلا زدن کیک به صورت یک نفر) کمدی اسلپ استیک است در حالیکه نتیجه شوخی اسلپ استیک نباید برای مخاطب قابل پیش بینی باشد (مثلا یک نفر بخواهد با کیک به صورت کسی بزند ولی اتفاقی کیک به صورت نفر سوم برخورد کند) این نوع شوخی‎ها که مخاطب انتظارش را ندارد اساس کمدی بزن بکوب است.

اتفاقات مرگباری که در آن شخصیت‌ها لت و پار می‌‎شوند ولی هرگز نمی‌میرند مهمترین شوخی این سبک محسوب می‌شود. مدرسه پیرمردها و اجاره‌نشین‌ها از معدود فیلم‌های بزن بکوب ایران هستند.

کمدی عشق و نفرت (اسکروبال): نوعی کمدی است که دهه چهل و پنجاه قرن بیستم در واکنش به بحران‌های اقتصادی آمریکا ابداع شد.

در ساختار کلی این فیلم‌ها همیشه یک خانم لجباز یک‌‏دنده و یک مقداری عجیب و غریب وارد رقابت با آقایان می‌شود و البته یک مرد زبل و ناقلا هم هست که  معلوم نیست وسط این مناقشه، طرف خانم است یا طرف جماعت مردان.

چون مخاطب اصلی این فیلم‌ها مردم خسته از سیاست و اوضاع زمانه هستند هرچه از مسائل اجتماعی و اقتصادی دور باشند موفق‌‏تر می‌شوند.

معمولا شخصیت‌های این فیلم‌ها آدم‌هایی باهوش هستند که از نظر مالی و تیپ و ظاهر خیلی وضعشان عالی است و اصلا معلوم نیست چه مرضی دارند که همدیگر را اذیت می‌کنند.

اولین فیلم نزدیک به این سبک در ایران فیلم همسر از مهدی فخیم زاده بود. فیلم‌هایی مثل آتش‎بس، پسر آدم دختر حوا و ورود آقایان ممنوع نمونه ایرانی شده این نوع فیلم‌ها هستند.

سیتکام: این یکی اصلا ژانر کمدی نیست. ولی چون یک عده در کشور ما کلمه سیتکام (به معنی کمدی تک صحنه) را به غلط کمدی موقعیت ترجمه و همه را گرفتار کرده‎اند. مجبور شدم یک توضیحی بدهم.

سیت‌کام در واقع یک روش تولید سریال است که در زمان‎های قدیم که دوربین‎ها سنگین و حمل و نقل آن‎ها دشوار بود، برای تولید با حجم و سرعت بالا استفاده می‌‎شد.

یک استودیو بود مثل استودیوی اخبار، ولی با دکوری شبیه اتاق نشیمن خانه که شخصیت‌ها وارد صحنه می‌شدند و داستان را جلو می‌بردند.

بعدها سیتکام‌ها از یک صحنه به دو یا سه صحنه تغییر کردند و الان که دیگر فیلمبرداری راحت شده تقریبا این روش ور افتاده‎ است. سریال‎های همسران، خانه سبز، زیر آسمان شهر و پاورچین به این روش تولید شده‌اند.

کمدی موقعیت: «کمدی موقعیت»  اصلی بر خلاف  قبلی،  اتفاقا در یک فضای واحد امکان ساخت آن وجود ندارد. برای این نوع کمدی به یک شخصیت احتیاج است که در یک یا چند موقعیت عجیب گیر بیفتد و کنش و واکنش او و بقیه افراد به این موقعیت، شوخی‎های کار را می‌‎سازد.

سریال‌های مرد هزار چهره، متهم گریخت، نون خ و فیلم‎های سینمایی لیلی با من است، مارمولک، اخراجی‎ها و سنت پترزبورگ نمونه این نوع کمدی در ایران هستند.

کمدی دونفره (جفت ناجور): این نوع فیلم‌های کمدی توسط دو شخصیت مرد جلو می‌‎روند که با وجود تفاوت‌هایی که از زمی‌ن تا آسمان دارند مجبور هستند با هم همراه شوند و یکدیگر را تحمل کنند.

کمدی‎های روز سینمای کمدی ما به ظاهر همین دو شخصیت مرد را دارند ولی اصلا متوجه پرداخت نقش و ویژگی های این سبک نیستند و فکر می‌کنند همین که دوتا بازیگر معروف عکسشان روی پوستر فیلم باشد کار تمام است.

ولی در گذشته کارهای موفقی مثل سریال ساخت ایران (فصل اول) و فیلم‌های شیش و بش، لونه زنبور، نیش زنبور، چشم و گوش بسته و سنت پترزبورگ به این روش ساخته شده‌اند.

ممکن است بگویید سن پترزبورگ را در مورد قبلی مثال زده بودی. بله، می‌خواستم به این بهانه یادآوری کنم که بعضی گونه‌های کمدی در چند سبک و ژانر تولید می‌شوند.

در واقع دوگانه سوز هستند. مثلا فیلم اجاره نشین‎ها شروعی بزن بکوب دارد ولی بعد به کمدی درام تبدیل می‌شود.

گونه‌های دیگر کمدی در سینمای کمدی هم وجود دارد که یا خیلی خاص پسند هستند یا سینمای ایران خیلی سراغ‌شان نرفته و یا من حوصله ندارم بیشتر برای شما توضیح بدهم.

شما هم اگر می‌خواهید ثواب کنید اگر فامیل بازیگر، کارگردان، تهیه‎کننده و فیلمنامه‎نویس دارید همین انواع سینمای کمدی را برای او توضیح بدهید.

اگر مسخره‎تان نکرد، کتک‎تان نزد و با شما قطع رابطه نکرد؛ شاید به فکر افتاد که این دفعه موقع ساخت کمدی اصول و قواعد کار سینمای کمدی را رعایت کند و همینطوری کشکی کشکی فیلم نسازد.

پایان

سایر مقالات دفتر طنز را بخوانید

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.

به بالا بروید