مروری بر آثار کمدی جشنواره فیلم کوتاه تهران
نویسنده: سیدمحمدجواد کیش‌بافان
جشنواره فیلم کوتاه تهران همواره یکی از بسترهای اصلی معرفی کارگردانان و هنرمندان توانمند به حوزه سینمای بلند و حرفه‌ای است. به عنوان مثال محمد علیزاده فرد که پارسال با حاشیه در جشنواره فیلم فجر حضور داشت سال 1402 با شریف در جشنواره فیلم کوتاه درخشیده بود.
از این رو تمرکز بر جشنواره فیلم کوتاه تهران می‌تواند به شناسایی ظرفیت‌های آینده سینما کمک کند.
مروری بر آثار طنز جشنواره فیلم کوتاه تهران
در این یادداشت نیز قرار است بررسی مختصری از آثار کمدی دوره چهل و سوم جشنواره فیلم کوتاه تهران داشته باشیم.
ما
اولین فیلم طنزی که در جشنواره دیدم، فیلم ما به کارگردانی مشترک پگاه سعیدی و محمدحسین اثنی عشری بود. این فیلم داستان زوجی است که قصد خرید یک تشک دارند.
تلاش شخصیت مرد برای دریافت وام، بگومگوهای زن و شوهری برای انتخاب کالای مناسب و چرخش نظرات این زوج و … باعث شده که این فیلم به تجربه زیسته خانواده ایرانی نزدیک باشد و لحظات بانمکی را برای مخاطب رقم بزند.
از نکات قابل توجه این فیلم حضور مجید یوسفی، بازیگر کشف شده توسط سروش صحت در سریال مگه تموم عمر چند تا بهاره، به عنوان شخصیت مرد فیلم است.
تاریخ دقیق پرواز
هرجایی که کودکان حضور داشته باشند لحظات کمیکی رقم می‌خورد؛ اتفاقی که در فیلم تاریخ دقیق پرواز محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج نیز افتاده است.
تاریخ دقیق پرواز داستان پیرمردی است که پس از سال‌ها دخترش قصد بازگشت به ایران را دارد اما درست روز قبل از اینکه دخترش تماس بگیرد و ساعت پرواز را بگوید شنوایی‌اش را از دست می‌دهد تا از دختر همسایه برای اطلاع پیدا کردن از تاریخ و ساعت پرواز کمک بگیرد.
فضای کلی داستان تاریخ دقیق پرواز، تلخ است اما حضور آنیل رخشانی از بار غم فیلم کاسته و لحظات شیرینی را به وجود آورده که خنده روی صورت مخاطب می‌نشاند. ارتباط پیرمرد و دختر بچه با وجود اختلاف سنی زیاد از نقاط قوت فیلم است و به خوبی به تصویر کشیده شده.
سرباز
فیلم سرباز به کارگردانی آرش شراهی بدون اینکه تلاش کند بخنداند در لحظاتی خنده را مهمان صورت مخاطب می‌کند؛ البته نه خنده‌ای تمیز بلکه خنده‌ای چندش و کثیف که اگر مخاطب حق انتخاب داشت احتمالا خودش دیدن همچین سکانس‌هایی را نمی‌پذیرفت.
حدود یک دهه پیش که فرزاد موتمن تصمیم گرفت فیلم آمریکایی شر نبین، شر نشنو را در فیلم چشم و گوش بسته بازسازی کند، صحنه فرار از زندان دو شخصیت اصلی فیلم را چون نامتناسب با فرهنگ ایرانی بود تغییر داد اما حالا سکانس مشابه آن سکانس نه یک بار بلکه چند بار در این فیلم کوتاه به نمایش آمده و هیچ مشکلی را برای فیلم ایجاد نکرده است.
ژاپنی
بلندترین فیلم کوتاه کمدی جشنواره فیلم کوتاه تهران که البته به خوبی توانسته چگالی شوخی را حفظ کند و از اول تا آخر فیلم مخاطب را بخنداند، فیلم ژاپنی است. اگرچه فیلم در شهر جلفا می‌گذرد و زبان اصلی فیلم ترکی با زیرنویس فارسی است اما این از قدرت شوخی‌های فیلم کم نکرده است.
چرا که تعداد قابل توجهی از این شوخی‌ها نه کلامی که تصویری و صرفا ماحصل نگاه شخصیت‌ها به دوربین است. البته در این موفقیت نباید حضور خود کارگردان و نویسنده فیلم به عنوان شخصیت اصلی فیلم را نادیده گرفت چرا که او بیشتر از هرکسی با جهان فیلمش آشناست.
فیلم ژاپنی که از نظر داستانی هم حرف برای گفتن دارد و به صورت غیرمستقیم به علاقه جوانان نسل جدید کشور به محصولات رسانه‌ای شرق آسیا می‌پردازد، پیش از این در جشنواره فیلم کوتاه نهال نیز حضور داشته است.
قدرت داستان‌گویی فیلم ژاپنی توانسته جایزه ویژه هیئت داوران را برای این فیلم بیاورد تا از نظر منتقدان نیز این فیلم بهترین اثر طنز جشنواره باشد.
دل و دماغ
آخرین فیلمی که در جشنواره مشاهده کردم اثر طنز کارگردان مشهدی، امیرحسین کشمیری بود. دل و دماغ که در ژانر کمدی فانتزی تعریف می‌شود بیش از آنکه نان داستانش را بخورد نان تدوینش را می‌خورد.
کشمیری در این فیلم جوانی را به نمایش گذاشته که در یک خانواده با دماغ‌های بزرگ به دنیا آمده اما سعی دارد دماغش را عمل کند تا بتواند به معشوقه‌اش نزدیک شود. ایده اولیه فیلم قابل قبول است اما پرداختی که به آن صورت گرفته به خوبی ایده آن نبوده است.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
