منا محمدنژاد

نوروز آمد؛ شاید نه برای آنکه همه‌چیز ناگهان خوب شود، بلکه برای آنکه یادمان بیندازد امید موجود عجیبی است. امید در سایه سال جدید.

در روزهای جنگ، خندیدن سخت‌ترین کار دنیا می‌شود اما همان‌طور که سینما بارها نشان داده است، همین خنده دشوار گاهی قدرتمندترین شکل اعتراض به جنگ است.

«تبصره ۲۲» رمانی است درباره‌ی ترس، بقا، قدرت و طنز. اما بیش از همه، درباره‌ی انسانی است که می‌خواهد در جهانی غیرانسانی، انسان بماند و این مسئله‌ای است که هر فرد باید دوباره با آن روبه‌رو شود.

طنز هم مثل آشپزی است؛ برای پختن آن باید مواد اولیه داشته باشید. مواد اولیه طنز در جنگ را بشناسید.

شاید نتوان جنگ را «با خنده» تحمل کرد اما می‌توان با طنز، آن را افشا کرد. آیا خندیدن به جنگ کوچک شمردن رنج است؟

طنز دهخدا نه انفجاری و خطابی، بلکه تحلیلی و ساختاری است؛ خنده‌ای که از تضاد میان «آنچه هست» و «آنچه باید باشد» زاده می‌شود.

رمان کوتاه «تت ها» از نمونه‌های درخشان طنز سیاه اروپای مرکزی است؛ متنی که با حداقل رخداد و حداکثر فشار روانی، نشان می‌دهد سلطه چگونه می‌تواند در پوشش نظم، ادب و حتی مهمان‌نوازی عمل کند.

کان لم یکن فراتر از یک اثر سرگرم‌کننده، متنی است با کارکرد انتقادی که از طنز به‌مثابه زبانی جدی برای مواجهه با سیاست، تاریخ و روان‌شناسی جمعی بهره می‌گیرد.

«بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم» یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های طنز روایی معاصر است و نویسنده به‌جای پناه بردن به مفاهیم انتزاعی یا موضع‌گیری‌های سیاسی، زندگی شخصی خود را دستمایه‌ی خلق موقعیت‌های کمیک قرار می‌دهد.

دار و دسته دارعلی مجموعه‌ای که جنگ را نه فقط با گلوله و انفجار، بلکه با شوخی، خاطره و طنز روایت می‌کند و طنز را به ابزاری جدی برای فهم، تحمل و حتی نقد جنگ بدل می‌سازد.

رفقای بد ۲ انیمیشنی خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده است که به‌درستی بر نقاط قوت فیلم اول تکیه می‌کند اما در گسترش ایده‌ها و ریسک‌پذیری روایی محتاط عمل می‌کند.

زوتوپیا ۲ را نه خیابان‌هایش زنده نگه می‌دارند و نه حتی شوخی‌های ریز و درشتش، قلب تپنده فیلم، همان رابطه‌ای‌ است که از قسمت اول شکل گرفت و این‌جا به بلوغ رسیده است: نیک وایلد و جودی هاپس.

هاشک در کتاب شوایک تنها خشونت و خونریزی جنگ را به تصویر نمی‌کشد؛ او با ظرافت، رفتارهای انسانی، تناقضات اخلاقی و قدرت و فشارهای اجتماعی را در قالب طنز روایت می‌کند.

فیلم جهیزیه با نگاهی طنزآمیز به سنت‌های چالش‌برانگیز ازدواج در ایران، تلاش دارد مخاطب را بخنداند و در عین حال فشارهای اجتماعی را نقد کند.

بعضی بازی‌ها قرار نیست تمام شوند. قرار است کش بیایند، پیر شوند، زخم بردارند و با ما تا میانسالی بیایند. نقد و بررسی فیلم تگ را بخوانید.

بی‌گمان بازیگران طهران ۵۷ را اگر حتی در خیابان ببینید و چند کلمه‌ای با آنها همکلام شوید بیشتر خواهید خندید.

فیلم رد وان به کارگردانی جیک کاسدان محصول سه شرکت فیلمسازی آمازون، کریس مورگان و سون باکس است.

کتاب ابوی فدوی مجموعه‌ای از واگویه‌ها و شبه‌خاطرات احمد ملکوتی‌خواه است درباره‌ی رابطه‌ی پدر و پسری که برای بسیاری از متولدین دهه شصت، تصویری آشنا و ماندگار است.

«چاره ای نیست» فیلمی است درباره انسان متوسطی که سیستم، او را به هیولا بدل می‌کند اما پارک هرگز اجازه نمی‌دهد تماشاگر از این هیولا فاصله بگیرد.

محمدحسین نیرومند از چهره‌های تأثیرگذار و جریان‌ساز کاریکاتور و طنز تصویری در ایران است؛ هنرمندی که فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۶۴ آغاز کرد.

در کتاب خر مرده با اثر طنزآمیزی روبه‌رو نیستیم که قرار باشد لبخند ملیحی بر لبانمان بنشاند، بل با اعتراض‌نامه‌ای از آن دنیا مواجهیم.

فیلم مرگ استالین ساخته آرماندو یانوچی در سال ۲۰۱۷، نمونه‌ای کم‌نظیر از کمدی سیاه است.

نوروزی در مستند چگونه بانک بزنیم از فرم «دایکیوفیکشن» یا مستند تخیلی استفاده می‌کند؛ گونه‌ای که مرز واقعیت و خیال را از بین می‌برد تا به واقعیتی عمیق‌تر برسد.

طنز امیرحسین قیاسی اغلب تاریخ مصرف دارد؛ شوخی‌هایی که امروز می‌درخشند و فردا فراموش می‌شوند. او کمتر تلاش کرده است تا از دل این لحظه‌نگاری‌ها، به یک زبان پایدار و شخصی برسد.

قدرت نمایش دشمن خدا در همین ترکیب است؛ ترکیب رئالیسم صحنه با استعاره‌ای بزرگ، ترکیب خنده با تأمل.

یکی از نکات قابل توجه در کتاب آش خور وارد می شود طولانی بودن برخی بخش‌هاست که ممکن است برای برخی خوانندگان کمی کشدار به نظر برسد.

طنز در نمایش ریگ چاه نه تزئین است و نه تفنن؛ بخشی از ساز و کار بقا و همزیستی است.