شکست یک کمدی کلیشه ای به نام طهران ۵۷
نویسنده: منا محمدنژاد
فیلم سینمایی «طهران ۵۷» به کارگردانی ایمان یزدی و تهیه‌کنندگی مرتضی شایسته به‌تازگی روی پرده رفته است.
فکر کنید در این شرایط بد اقتصادی برای سرگرمی خانواده بلیتی تهیه می‌کنید تا اندکی به سبد فرهنگی و هنری خانواده و جامعه بیفزایید و از بخت بد با یک فیلم کمدی ضعیف مواجه می‌شوید که نه‌تنها با سوژه‌ای کلیشه‌ای و تکراری، بلکه با بازی‌ها و داستان سطحی خود، شما را نومید می‌کند.
احمد مهرانفر، حامد آهنگی، آناهیتا درگاهی، یوسف صیادی، سیاوش چراغی‌پور، مریم سعادت و پژمان جمشیدی ترکیب بازیگران «طهران ۵۷» را تشکیل می‌دهند.
یک‌خطی فیلم آن است که دونالد ترامپِ جوان همراه دو ستاره هالیوودی، جک نیکلسون و وارن بیتی در بحبوحه انقلاب به ایران سفر می‌کنند و خسرو با واسطه‌ی پسرعموی خود، پرویز تلاش می‌کند تا با ترامپ در راه‌اندازی کازینویی در رامسر شریک شود.
فیلم طهران ۵۷
هسته اولیه و مرکزی این فیلم نیز مانند بسیاری از کمدی‌های اخیر سینما از کوکتل‌مولوتوف گرفته تا فسیل، نهنگ عنبر یا همین آقای زالو که هم‌اکنون روی پرده است، حول نوستالژی پایان حکومت پهلوی و انقلاب شکل می‌گیرد.
فیلم تلاش کرده با گریم‌های اغراق‌آمیز و عجیب تصویری از شخصیت‌های اصلی بسازد که آنها را بیش از پیش از کمدی دور و به لودگی نزدیک می‌سازد.
تلاش شده شخصیت‌های ایستایی چون خسرو و پرویز با شوخی‌های ابتر در مواجهه با تغییر در سیستم سیاسی و اجتماعی و حتی روابط شخصی خنده بیافرینند که متأسفانه این سناریو با شکست روبه‌رو شده است.
ترجمه اشتباه و برداشت‌های غلط از فرهنگ و مناسبات اجتماعی که در مواجهه دو شخصیت کمیک داستان با شخصیت‌های آمریکایی ایجاد می‌شود می‌تواند بر لبان مخاطب کمتر سختگیر لبخندکی بنشاند.
از منظر نگارنده، ترکیب فیلمنامه چنان است که گویی دست‌اندرکاران با خود اندیشیده‌اند که چگونه می‌توانیم با این بازیگران، فیلمی کمدی بسازیم که کسی نخندد.
حتی در بخشی از داستان ماجرای برنده شدن بلیت بخت‌آزمایی همزمان با پیروزی انقلاب که در «کوکتل‌مولوتوف» ایده محوری بود بازآفرینی شده است.
به‌کارگیری بازیگرانی چون پژمان جمشیدی در نقش مکمل باز هم نتوانسته این کمدی را از سقوط نجات دهد؛ چهره مبهم او در ساختار فیلم داستان خطی و ساده آن را چندان درهم‌می‌پیچد که ناگهان نقطه پایان به کلافی گشایش‌ناپذیر مبدل می‌شود.
بی‌گمان بازیگران طهران ۵۷ را اگر حتی در خیابان ببینید و چند کلمه‌ای با آنها همکلام شوید بیشتر خواهید خندید.
پایان‌بندی ضعیف‌تر از کل ساختار فیلم است تا جایی که مخاطبِ چنین کمدی سخیف و شکست‌خورده‌ای با پایانی ازدست‌رفته‌ای مواجه می‌شود.
اگر با این اوصاف به سراغ چنین کمدی مضحک و آبکی رفتید و توانستید بخندید به شما تبریک می‌گویم که می‌توانید در این شرایط راحت بخندید.
پایان
همچنین بخوانید: فیلم طهران ۵۷ روی پرده نمی درخشد
