فیلم جهیزیه و موقعیت های کم جان
نویسنده: مونا محمدنژاد
زمستان ۱۴۰۴ با اکران فیلم سینمایی «جهیزیه»، تجربهای نه چندان متفاوت در ژانر کمدی-اجتماعی ایران رقم خورد و بدون کاستی.
این فیلم با نگاهی طنزآمیز به سنتهای چالشبرانگیز ازدواج در ایران، تلاش دارد مخاطب را بخنداند و در عین حال فشارهای اجتماعی را نقد کند اما در برخی نقاط، شوخیها جاندار نیست و گاه به سطحیترین فرم خود محدود میشوند.
داستان حول زندگی زوج جوان، صابر و پری، میچرخد که در آستانه زندگی مشترک با چیدمان جهیزیه مواجهاند. وقوع یک مشکل غیرمنتظره درست قبل از ورود فامیل، محور موقعیتهای طنز فیلم جهیزیه است.
با این حال، جلوه ویژه در سکانس خراب کردن دیوار، بیش از آنکه هیجان ایجاد کند، حس مصنوعی بودن صحنه را به مخاطب منتقل میکند.
فیلم جهیزیه
از سوی دیگر، شخصیتهای فرعی، بهویژه آقای هاشمی، در تکرار نقشهای کلیشهای خود گرفتار شدهاند و با وجود حضور در موقعیتهای طنز، کمک چندانی به بار کمدی داستان نمیکنند. این نکته باعث میشود برخی موقعیتها، که قرار است خندهدار باشند، تأثیرگذار ظاهر نشوند.
با این حال، نخستین تجربه کارگردانی بلند امین قوامی همچنان نکات مثبت دارد. بازیگران اصلی، مهران احمدی و بیژن بنفشهخواه، با وجود داستان نیمهجان فیلمنامه هم توانستهاند با اجراهای رئال خود، برخی از ضعفهای فیلمنامه را جبران کنند، هرچند مجموعه بازیهای مکمل هم نتوانستهاند یک کمدی کاملاً پویا بسازند.
از لحاظ فنی، فیلم از استانداردهای نسبی برخوردار است. فیلمبرداری و تدوین ریتم مناسبی به اثر بخشیده و طراحی صحنه، بهخصوص در چیدمان خانه، همچنان عنصر مهم روایت باقی مانده است.
در مجموع، فیلم جهیزیه فیلمی است که هم نقاط قابل دفاع دارد و هم ضعفهایی که نمیتوان از آن چشم پوشید. طنز عامهپسند اثر در برخی لحظات کارکرد دارد اما تصنع بصری، تکرار کلیشههای شخصیتی و کمرمقی موقعیتها مانع از تحقق کامل ظرفیتهای فیلم میشود.
با این حال، این اثر را میتوان تجربهای قابل احترام برای یک کارگردان جوان دانست؛ فیلمی که برای مخاطبانی که به دنبال سرگرمی همراه با نگاهی انتقادی به مسائل اجتماعی هستند، گزینهای متوسط و قابل تأمل محسوب میشود، هرچند برای ترغیب مخاطب جدی سینما به انتخاب قطعی آن، هنوز به جسارت روایی و خلاقیت بیشتری نیاز دارد.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامههای سینما و تلویزیون را بخوانید



