برنامه بی حاشیه و هدفی که کم کم به ثمر می نشیند
ابراهیم کاظمی‌مقدم
«بی حاشیه» یکی از برنامه‌های اخیر شبکه‌ی نسیم است که دست روی موضوعات دینی و اخلاقی گذاشته و از طنز برای انتقال پیام‌هایش بهره می‌برد. سعید مظاهری تهیه‌کنندگی و کارگردانی این برنامه را به عهده دارد و مهدی صبایی با عنوان مجری در آن حضور دارد.
ساختار برنامه سه بخشی است: استندآپ کمدی، گفت‌وگو با روحانیون و نمایش‌های طنز. این ترکیب قرار است هم سرگرم‌کننده باشد و هم یک پیام اخلاقی برای گفتن داشته باشد. پس این برنامه صرفاً فکاهه و برای خنده‌ی صرف نیست؛ بلکه از طنز برای بیان یک درس اخلاقی بهره می‌گیرد.
در کنار مجری برنامه، سه استندآپ کمدینِ پیشینِ شبکه‌ی نسیم یعنی سیدمحسن هاشمی، سیدامین زهرایی و محمدمهدی رضایی که پیش‌تر موفقیت‌هایی کسب کرده‌اند، نیز حضور دارند.
حضور آنان در میان تماشاچیان و در کنار مجری، برنامه را از یک‌سویه بودن خارج می‌کند و در پایان، با ایجاد فضای گفت‌وگو، باعث می‌شود «بی‌حاشیه» اندکی متفاوت از برنامه‌های مرسوم باشد.
هرچند تا این‌جای کار، شباهت برنامه به سایر برنامه‌های شبکه‌ی نسیم غیرقابل‌انکار است و ایده‌ی آن نمی‌تواند جذابیتی فراتر از تصور داشته باشد؛ اما ویژگی منحصر‌به‌فرد این برنامه این است که در هر قسمت، یک روحانی نیز حضور دارد و آیتمی شبیه به استندآپ، نمایش یا خاطره‌گویی اجرا می‌کند.
برنامه بی حاشیه
معمولاً وقتی پای گفت‌وگو با روحانیون وسط می‌آید، فضا رنگ و بوی جدی‌تری به خود می‌گیرد. دیدگاه عموم جامعه نسبت به روحانیت و روحانیون، دیدگاهی جدی و دور از فضای طنز و شوخ‌طبعی است.
حال آنکه اگر چند قسمت از برنامه‌ی بی حاشیه را دیده باشید، تصدیق خواهید کرد که این برنامه توانسته تا حد زیادی مخاطب خودش را از این تصور اشتباه دور کند.
البته جامعه ایرانی از دیرباز با روحانیت شوخ‌طبعی مثل حجت الاسلام قرائتی آشنا بوده و می‌داند منبر و خطابه می‌تواند گاهی با شوخی هم مطلب خودش را بیان کند.
اما ویژگی منحصر به فرد این برنامه این است که در عموم مخاطبان بحث از فضای منبر و نصیحت دور شده و وارد فضای خاطرات روحانیون شده است.
خاطراتی که این قشر را به بیننده نزدیک‌تر می کند و انگار برنامه در لایه‌ی دوم و سوم اهداف خودش می‌خواهد به بیننده نشان بدهد که این صنف نیز بخشی از جامعه است و جدا از آن‌ها نسیت.
یعنی در بسیاری از شوخی‌های روحانیون مخاطب حس می‌کند که قرار نیست انتهای هر شوخی یک پلاکاردِ نصیحت اخلاقی بالا برود. و در نتیجه طنز از اثرگذاری بیفتد و تبدیل به یک تکه تراکتِ تبلیغاتیِ محترمانه شود. بلکه مخاطب قرار است در برنامه‌ای شبیه به تاک‌شو با یک روحانی روبه‌رو شده و بیشتر به او نزدیک شود.
در این مورد برنامه‌ی بی حاشیه تا اینجا موفق بوده و جا دارد روحانیون بیشتر و حتی ناشناس‌تری نیز در آن حضور پیدا کنند و این هدف را پیش ببرند.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
