به گزارش خبرنگار پايگاه خبري حوزه هنري، رضا ساکي، طنزپرداز، در يکي ديگر از کارگاه‌هاي آموزشي «مکتب‌خانه طنز» که سه شنبه ششم بهمن در سالن زنده ياد اميرحسين فردي حوزه هنري برگزار شد، به بيان مواردي درباره چگونگي نوشتن طنز مطبوعاتي پرداخت.
ساکي ضمن اشاره به اينکه شوخي با خبرها، از قالب هاي قديمي طنز است که هنوز هم طرفدار دارد، ادامه داد: اين کار، سهل و ممتنع است و لازم است اصولي درباره نگاه طنزآميز به خبرها رعايت کرد.
وي با بيان اينکه طنزنويس، ابتدا بايد خبرها را به خوبي رصد کند، گفت: بعضي از خبرها هستند که آنقدر طنز پررنگي در آن ها ديده مي‌شود و خودشان جهان وارونه دارند که نيازي به جست‌وجوي زياد ندارند و فقط کافي است طنزنويس کمي زمان و حوصله صرف کند، اما برخي خبرها هستند که عناصر متناقض آن ممکن است به راحتي به چشم نيايند و اين هنر و هوشمندي طنزنويس است که درون‌مايه طنز را در آن‌ها پيدا کند.
نويسنده داستان طنز «سمساري» ادامه داد: خبرهايي که عدد و رقم و آمار دارند، معمولا سوژه خوبي براي نگاه طنز دارند و مي توان از ظرفيت بزرگ و کوچک بودن اعداد براي آن نوشتن طنز درباره آن واقعه استفاده کرد. جابه‌جا کردن کلمات و بازي گرفتن از آن ها به عنوان مثال بازي با مشاغل، نگاه نوستالژيک به موضوعات و بسياري از راهکارهاي ديگر نيز براي طنزنويسي به کار مي آيد.
ساکي افزود: وقتي با خبري مواجه مي شويم که مي خواهيم آن را در قالب طنز مطبوعاتي به نگارش دربياوريم، بايد ببينيم مي توان نسبت به آن شوخي کوچکي کرد و بعد آن را ادامه داد يا نه؛ اگر چنين قابليتي را در آن خبر ديديم، بعد مي توان ارکان خبر را جدا کرد و ديد به کدام بخش آن مي توان بيشتر با نگاه طنز پرداخت؛ درواقع بايد روايت خودمان را از خبر پيدا کنيم.
اين طنزپرداز همچنين گفت: موضوع مهم ديگري که لازم است در هنگام نوشتن طنز به آن توجه داشته باشيم، اين است که بدانيم براي هر خبر چقدر بايد توضيح طنزآميز بدهيم. گاهي بسنده کردن به يک جمله کافي است و اگر بيشتر بگوييم و در دام توضيح دادن خودمان بيفتيم، بار طنز را از آن مي گيريم و بعضي سوژه ها هستند که اين امکان را به ما مي دهند که موضوع را بيشتر بپرورانيم. هميشه در کنار طنز، يک بخش اخمو و جدي هم داريم که قرار است در کنار خنداندن مخاطب، او را به فکر وادارد. بنابراين مهم است که، در ابتدا، طنزنويس هنگام مواجه شدن با خبر، تکليفش را با آن موضوع روشن کند، موضعش را بشناسد و بداند چه مي خواهد بگويد. در اين صورت است که انسجام در متن رعايت مي شود و خواننده هم منظور اصلي نويسنده را درک مي کند.
