به خاطر دو مثقال دوپامین فرد اعلا

به خاطر دو مثقال دوپامین فرد اعلا

به خاطر دو مثقال دوپامین فرد اعلا

نویسنده: سمیه رستمی

اینجانب خیر سرم مغز هستم آن هم مغز انسان. با دو نیمکره چپ و راست و یک فقره مخچه گوگول مگول و کلی مدار و سیم‌کشی در رأس اعضا بدن حضور دارم.

بای دیفالت کارمان ساماندهی به اوضاع احوال بدن است. بیست چهاری از اقصی‌نقاط بدن گزارش می‌گیریم و مثلاً چهارچشمی مواظبیم چیزی کم و کسر نباشد.

اما چند وقتی است این روان‌شناس‌ها و روانپزشک‌ها که به ضرب زور کلاس و تست و پس‌گردنی مادر و فت پای پدر مدرک گرفته‌اند؛ گفته‌اند می‌شود مغز را با خنده الکی «گول» زد.

اسمش را هم گذاشته‌اند خنده‌درمانی. یعنی مغز را اوسکل موسکلی، چیزی فرض کرده باشند که گول بخوریم.

چون این خود ما هستیم فرمان می‌دهیم که در حیطه مدیریتی‌مان چه عضوی چه چیزی را کوفت کند.

بعد مگر مغز هر تازه‌بالغ با یونجه ارگانیک تناول کرده‌ایم که بیاییم، خودمان به خودمان! دستور بدهیم «گول بخور! گول بخور!» و آن چهارتا عضله زپرتی گوشه لب را بکششششششش بیاید تا بناگوش.

بعد ذوق مرگ بشویم با خودمان بگوییم: عَهههه! خنده! بعد بدویم برویم مراکز پاداشمان برای خودمان دو مثقال و‌ نیم دوپامین فرد اعلاء سفارش بدهیم، خالی کنند در رگ‌وریشه؛ خوش‌خوشانمان بشود.

نخیر آقا! اینجا بدن انسان است. حساب‌کتاب دارد. بروکراسی به معنای واقعی اینجا پیاده می‌شود.

مگر مثل دنیای شماست که مدیرها نامه تشویقی می‌زنند به خودشان آن‌هم در کمال فروتنی و تواضع و این‌جور چیزها، پاداش‌های ضخیم و کلفت با مخلفات می‌دهند به خودشان که باعث عبرت سایرین بشود.

اصلاً این‌جور خبرها نیست. خلاف به عرض رسانده‌اند. اگر ما را آکبند نگه ندارند و مثل صندلی پراید، روکش پلاستیکی‌مان را نگذارند باقی بماند که بعد مدت‌ها، همچنان بوی نویی بدهیم؛ ما مراکز مختلفی جهت پایش و رصد آمار و اطلاعات داریم.

مراکزی هم داریم که وقتی فرد، یک بدبختی از سرش کم می‌شود یا نا‌غافل خوش‌خوشانش می‌شود، این مراکز فعال می‌شوند و می‌گویند «بر طبل شادانه بکوبید».

اصلاً همین افلاطون که معرف حضور هست ان‌شاءالله. بزرگوار غیبتش نباشد، جوری از سلول‌های خاکستری مغزش کار می‌کشید که چندتایشان نیم‌سوز شده بودند؛ اما همین مطالعات و تعمقات موجب شد که اعتقاد داشته باشد: «خنده؛ ناشی از کامیابی و پیروزی است.».

بحث خنده و طنز و شوخی و تفاوتشان را همین نویسنده در مطلب دیگری می‌پردازد و از خجالتش در می‌آید، الآن خارج از بحث ماست.

بالاخره ولی مگر می‌شود مغز را گول زد که الکی شنگول باش؟!

حالا حساب مصرف شنگولجات جداست. ما به این راحتی‌ها گول که هیچی؛ فریب هم نمی‌خوریم. چون اساساً علم هم ثابت کرده، مراکز تنبیهی‌مان هفت‌برابر مراکز بزن‌وبکوب است.

البته ما که از ترشح هورمون‌های شنگولیجات بدمان نمی‌آید. با خودمان پدر‌کشتگی که نداریم. والا اگر به‌قاعده چهارتا پشگل گوسفند التفاتی به دستورات ما داشته باشند، مراکز پاداشمان هفت‌برابر مراکز تنبیهی‌مان کار می‌کنند.

در آخر از فکر گول‌زدن مغز بیایید بیرون؛ وگرنه جوری مراکز پاداش را فعال می‌کنیم؛ بشکه، بشکه دوپامین خالی کند در سلول‌هایتان، سامانه قر در کمرتان، روی دور تند فعال شود، به حدی که گردن به پایین فلج شوید.

کار ما هم کمتر می‌شود، چون همه چیز را می‌گذاریم روی اتوپایلوت، لم می‌دهیم و حقوق و مزایایمان را می‌گیریم.

پایان

برای مطالعه سایر مطالب اینجا کلیک کنید.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.

به بالا بروید