فیلم نقشه ماهرانه و ماجرای سرقت از لوور
نویسنده: علیرضا عبدی
فرض کنید یک دزد افسانه‌ای به نام راجر تصمیم می‌گیرد مونالیزا را از لوور بدزدد. برای این کار دو جوان را استخدام می‌کند: یک هکر و یک متخصص مواد منفجره. تا اینجا همه‌چیز منطقی است.
اما وقتی این دو نفر در یک انبار متروکه جمع می‌شوند، راجر رازی را رو می‌کند: این دو نفر فرزندان او هستند و از وجود هم بی‌خبرند. و بعد؟
فیلم انتظار دارد ما باور کنیم که این دو نفر، به‌جای اینکه بلند شوند و بروند، تصمیم می‌گیرند با پدری که تازه پیدایشان شده و بیست سال از آن‌ها خبر نداشته، یک سرقت از لوور را انجام بدهند! این اولین جایی است که «نقشه ماهرانه» (Masterplan) منطق را نه زیر ماشین می‌اندازد و گاز می‌دهد.
فیلم نقشه ماهرانه و ماجرای سرقت از لوور
منطق، آخرین چیزی است که به فیلم نقشه ماهرانه اضافه شده!
مشکل فیلم نقشه ماهرانه این نیست که بی‌منطق است. مشکل این است که بی‌منطق بودنش را با شوخی توجیه می‌کند. مثل وقتی راجر در میانه سرقت ناگهان تصمیم می‌گیرد از نقشه منحرف شود و کاری کند که هیچ‌کدام از همکارانش انتظار ندارند.
دزدی از لوور، با یک «دلم می‌خواد» جلو می‌رود. صحنه دزدیدن مونالیزا در حالی که از سقف آویزان است، آنقدر اغراق‌آمیز و بی‌دلیل کشدار است که آدم یاد کارتون‌های تام‌وجری و میگ‌میگ می‌افتد، نه یک فیلم سرقت. و بدتر از آن، پیچش‌های نهایی فیلم که قرار است غافلگیرکننده باشند، آنقدر بی‌منطق‌اند که حتی نمی‌شود آن‌ها را «بد» نامید؛ فقط می‌شود گفت «چرا؟».
فیلم نقشه ماهرانه به کارگردانی توماس وینسنت (سازنده «ریچر») و با فیلمنامه‌ای از خودش و دیوید وولستنکرافت، محصول مشترک گاومونت و آمازون ام‌جی‌ام است و از ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ در پرایم ویدیو منتشر شده است.
استنلی توچی؛ تنها کسی که می‌داند در چه فیلم بدی بازی می‌کند!
استنلی توچی بازیگر نقش پدر و همان درد افسانه‌ای تقریباً تنها دلیلی است که می‌شود این فیلم را تا آخر تماشا کرد. منتقد اسکرین‌رنت نوشته: «فیلم تلاش می‌کند حس یک اروپایی را با ریتم تند، شوخی‌های هوشمندانه و پیچش‌های روزافزون پوچ بازسازی کند. اما فیلمنامه افتضاح است». گاردین هم نوشته: «این یک محصول مستقیم به استریم است که استودیو دارد آن را در آخر هفته دفن می‌کند». و حق دارد.
پایان‌بندی؛ وقتی فیلم خودش هم نمی‌داند چطور تمام شود!
«نقشه ماهرانه» در دقیقه پایانی، آنقدر پیچش بی‌منطق و پایان‌بندی سرسری دارد که آدم حس می‌کند فیلمنامه‌نویس وسط کار خسته شده و گفته: «خب، همین‌جا تمامش کنیم!».
فیلم به جای اینکه وقتش را صرف پرداخت به رابطه خواهر و برادری کند، مدام می‌خواهد خودش را شبیه فیلم‌های جنایی و ملی‌گرایانه نشان بدهد، بدون اینکه درک کند آن فیلم چرا کار می‌کرد. IMDb به آن امتیاز ۵.۴ از ۱۰ داده است.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
