اي درّ يتيم عالم‌افروز
عشق از قبل تو گوهراندوز
آدم که ز خاک ديده وا کرد
از خاک ره تو توتيا کرد
آورده‌اي از خزان? غيب
رخشان گهري که فيه لاريب
تا روي تو گشت مهرگستر
شب رفت و فرونشست آذر
حسنت که نمود طاق ابرو
شد طاق شهي شکسته از او
اصنام به خاک بوسه دادند
در پاي تو اي صنم فتادند
خواندند فرشتگان واله
صلْوات علي نبي و آله
در جلوه شده فروغ سرمد
از طلعت رويت اي محمد(ص)
