استخر سروش صحت موج تازه ای ندارد
نویسنده: علی ملکشاهی مقدم
فیلم استخر به کارگردانی سروش صحت و نویسندگی مشترک وی و ایمان صفایی، پس از دو فیلم جهان با من برقص و صبحانه با زرافه‌ها، سومین اثر سینمایی و به عبارتی، شخصی‌ترین ساخته اوست.
استخر بار دیگر سراغ جهان مورد علاقه صحت می‌رود؛ آدم‌های طبقه متوسط شهری، گفت‌وگوهای روزمره و موقعیت‌هایی که ظاهراً ساده‌اند، اما قرار است از دل‌شان طنز و تلخی هم‌زمان بیرون بیاید.
این همان امضایی است که پیش‌تر برای او موفقیت‌آمیز بوده است، اما این‌بار به نظر می آید این جهان دیگر تازگی سابق را ندارد و بیشتر شبیه بازتولید همان الگوهای پیشین است تا تجربه‌ای تازه.
کمدی دیالوگ‌محور؛ خنده‌های حداقلی
طنز فیلم استخر که رگه‌های ابزورد و گاها فانتزی دارد، عمدتاً بر پایه دیالوگ شکل می‌گیرد. شوخی‌ها بیشتر کلامی‌اند تا موقعیت محور؛ یعنی به جای آنکه از تصاعد اتفاق‌ها و برخورد شخصیت‌ها ساخته شوند، در جملات و لحن ادا می‌شوند. این شیوه اگرچه لبخند می‌آورد، اما کمتر به خنده‌ای ماندگار تبدیل می‌شود.
سقف از ظرفیت موقعیت مرکزی خود بهره کاملی نمی‌برد. آنچه می‌توانست به زنجیره‌ای از سوءتفاهم‌ها یا موقعیت‌های تصاعدی کمیک منجر شود، در حد گفت‌وگوهایی پراکنده باقی می‌ماند. در نتیجه، کمدی فیلم گزنده یا غافلگیرکننده نیست.
استخر سروش صحت موج تازه ای ندارد
ریتم؛ پاشنه‌آشیل فیلم
یکی از مهم‌ترین عیوب استخر، ریتم کند فیلم است که به‌ویژه در نیمه دوم آن بیشتر خود را نشان می‌دهد. در کمدی، زمان‌بندی و ضرباهنگ نقش حیاتی دارند.
وقتی ریتم افت می‌کند، حتی شوخی‌های بالقوه مؤثر هم بی‌جان به نظر می‌رسند. استخر در بخش‌هایی بیش از حد مکث می‌کند و همین مسئله انرژی کمیک اثر را کاهش می‌دهد.
بازی‌های فیلم
حضور بازیگران شناخته‌شده یکی از نقاط قوت فیلم به شمارمی آید. هماهنگی آن‌ها در اجرای دیالوگ‌ها و حفظ لحن آشنای صحت قابل توجه است.
امین حیایی در نقش یک دکتر دامپزشک که عشق زندگی‌اش دچار رکود در روابط عاطفی شده و رهایش نموده، بازی قابل قبولی دارد. پس از حیایی، علیرضا خمسه در نقش مکمل، بهترین اکت استخر را دارد. با این حال غیر از این دو، سایر شخصیت‌ها عمق چندانی پیدا نمی‌کنند و در سطح تیپ باقی می‌مانند؛ بنابراین حتی بازی‌های قابل‌قبول هم نمی‌توانند ضعف‌های فیلمنامه و ساختار را جبران کنند.
خصوصا سحر دولتشاهی که درک کامل وی توسط مخاطب حیاتی است، اما چنین موردی شکل نمی‌گیرد.
طنز ابزورد یا طنز بی‌خطر؟
استخر سروش صحت تلاش دارد میان کمدی و دغدغه‌های جدی زندگی خانوادگی تعادل برقرار کند. اما این ترکیب به نتیجه‌ای کاملاً قانع‌کننده نمی‌رسد.
طنز نه آن‌قدر تند است که لایه انتقادی بسازد و نه آن‌قدر رها که به یک کمدی خالص تبدیل شود. نتیجه، اثری است در میانه؛ نه کاملاً درام و نه کاملاً کمدی.
جمع‌بندی
استخر، فیلمی است با امضای آشنای سروش صحت؛ اثری که لحظاتی شیرین و قابل‌تماشا دارد، اما در قیاس با بهترین کارهای او، کم‌رمق‌تر و محافظه‌کارتر به نظر می‌رسد.
کمدی فیلم بیشتر لبخند می‌سازد تا خنده و ریتم کند آن اجازه نمی‌دهد ظرفیت‌های موقعیتی به شکلی کامل شکوفا شوند.
در نهایت، استخر را می‌توان تجربه‌ای متوسط دانست؛ فیلمی که در جهان صحت شنا می‌کند، اما موج تازه‌ای به راه نمی‌اندازد.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
