فیلم سینمایی صددام کمدی با پتانسیل بالا اما اجرای نیم بند
نویسنده: مهدی صالحی
فیلم سینمایی صددام به کارگردانی پدرام پورامیری با ایده‌ای درخشان و طلایی پا به عرصه سینمای کمدی ایران گذاشته است.
داستان مردی عادی به نام صلاح با بازی رضا عطاران که به دلیل شباهت ظاهری با صدام حسین مجبور به ایفای نقش بدل او می‌شود که این ایده جذاب در ذات خود ظرفیتی عظیم برای خلق یک کمدی هوشمند و ماندگار دارد.
این ظرفیت به خوبی در سکانس‌های آغازین فیلم قابل درک است؛ زمانی که بین ظاهر دیکتاتورمنشانه صلاح و شخصیت بی‌آزار و عاشق پیشه او تضاد طنز آمیزی ایجاد می‌شود.
با این حال فیلم در ادامه مسیر خود نتوانسته از این پتانسیل طلایی نهایت بهره را ببرد.
رضا عطاران در نقش اصلی فیلم بار کمدی را به دوش می‌کشد و باید گفت که این مسیر را به خوبی طی می‌کند. بازی او در نقش صلاح که ناگهان خود را در کالبد یک دیکتاتور می‌یابد هم از نظر فیزیکی و هم از نظر بیان کمدی قابل تحسین است.
صحنه‌هایی مانند رقص در میدان آزادی یا تلاش برای پنهان کردن هویت واقعی‌اش از معشوقه قدیمی از لحظات درخشان کمدی فیلم محسوب می‌شوند. پریناز ایزدیار نیز در نقش همراه صلاح عملکرد متعادلی دارد و در ایجاد فضای طنز موفق عمل می‌کند.
فیلم سینمایی صددام
مشکل اصلی «صددام» در فیلمنامه آن نهفته است. فیلمنامه نویسان به جای توسعه هوشمندانه ایده اصلی و خلق کمدی مبتنی بر شخصیت و موقعیت به شوخی‌های تکراری و گاه سطحی متوسل شده‌اند.
در بسیاری از مواقع فیلم به جای پرداختن به طنز سیاسی هوشمندانه به شوخی‌های فیزیکی ساده و دیالوگ‌های کم مایه بسنده می‌کند. این ضعف به ویژه در میانه فیلم آشکار می‌شود زمانی که حس می‌کنیم فیلم در حال تلف کردن وقت با موقعیت‌های کم جان است.
یکی از نقاط ضعف قابل توجه در بخش کمدی فیلم استفاده نامتوازن از المان‌های طنز است. درحالی که برخی صحنه‌ها مانند تقلید صلاح از صدام در برخورد با مأموران عراقی کاملاً موفق و خنده‌دار هستند صحنه‌های دیگری مانند شوخی‌های مربوط به مواد مخدر یا برخی دیالوگ‌های اغراق‌آمیز نه تنها باعث خنده نمی‌شوند بلکه از ریتم فیلم نیز می‌کاهند.
کارگردانی پورامیری اگرچه در هدایت بازیگران و ایجاد فضای کلی فیلم موفق عمل کرده اما در کنترل ریتم کمدی و یکدست کردن فضای طنز فیلم چندان موفق نبوده است. برخی سکانس‌ها به طور غیر منتظره‌ای کشیده شده‌اند و برخی موقعیت‌های کمدی بالقوه به سرعت و بدون پرداخت کافی رها شده‌اند.
با تمام این کاستی‌ها باید اذعان کرد که فیلم سینمایی صددام در مقایسه با بسیاری از کمدی‌های سطحی و فاقد ایده سینمای ایران فیلم قابل قبولی است.
این فیلم دست کم تلاش کرده تا داستانی منسجم ارائه دهد و بر پایه ایده‌ای نو بنا شود. حضور رضا عطاران و بازی سرزنده او نیز به جذابیت‌های فیلم افزوده است.
در نهایت «صددام» را می‌توان فرصتی از دست رفته اما همچنان قابل توجه در سینمای کمدی ایران دانست. فیلمی که با اندکی توجه بیشتر به فیلمنامه و پرداخت هوشمندانه‌تر موقعیت‌های کمدی می‌توانست به اثری ماندگار تبدیل شود اما در نهایت به فیلمی سرگرم کننده اما نه فراموش نشدنی بدل گشته است.
فیلم سینمایی صددام ثابت می‌کند که سینمای ایران ظرفیت تولید کمدی‌های باکیفیت را دارد اما هنوز در مسیر بلوغ در این ژانر راه درازی در پیش است.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
