فیلم اسلحه برهنه و تمسخر منطق
نویسنده: ابراهیم کاظمی مقدم
اسلحه برهنه یک فیلم سینمایی هالیوودی با بازی لیام نیسون است که کارنامه‌ی این بازیگر شاید باعث شود تا دقایقی، باور نکنید در حال تماشای یک کمدی فیزیکی هستید. حتی شاید تا چند دقیقه گمان کنید که شخصیت اول داستان دارد خواب می‌بیند.
فیلم اسلحه برهنه در واقع دنباله‌ی دو نسخه‌ی دیگر از فیلم‌هایی با همین نام است که در دهه‌ی ٨٠ و ٩٠ میلادی ساخته شده‌اند. شوخی‌ها، گره‌های داستانی و حتی شخصیت‌ها به نوعی مرتبط با نسخه‌های قبلی و حتی گاهی تکرار همان شوخی‌ها هستند. اما به عنوان یک اثر جدید هم قابل فهم‌اند.
لیام نیسون در این فیلم نقش پسر نقش اول فیلم دهه ٩٠، فرانک دربین را بازی می‌کند و باقی افسران کلانتری هم فرزندان باقی کادر همان کلانتری هستند.
فیلم اسلحه برهنه
فیلم اسلحه برهنه مانند نسخه‌های قبلی، با منطق میانه‌ی خاصی ندارد. حتی گاهی خصومت شخصی و ناموسی هم با آن پیدا می‌کند.
مثلا در ابتدای فیلم. نقش اول داستان که یک مرد جا افتاده و میان‌سال است با تغییر قیافه خود را شبیه یک دختر مدرسه‌ای کرده است. او حتی قد خود را هم کوتاه کرده. بنا بر این داستان با اعلان جنگ به منطق آغاز می‌شود.
شوخی‌های کلامی فیلم نیز پاتک‌هایی به منطق می‌زنند که آن را با خاک یکسان می‌کنند. عموما این مدل از شوخی به خوبی ترجمه‌پذیر نیست و در دوبله باید بومی‌سازی شود. اما در این فیلم به خاطر واکنش‌های فیزیکی همزمان با شوخی کلامی، کار آسان‌تر می‌شود.
برای مثال در جایی از فیلم صندلی را به خانمی با جمله‌ی «take a chair» تعارف می‌کنند. او هم به جای معنی اصطلاحی این جمله که نشستن روی صندلی است، معنای تحت‌اللفظی آن را برداشت می‌کند و صندلی را بر می‌دارد و با خود می‌برد.
به طور کلی فیلم می‌تواند شما را با شوخی‌های پشت سر هم و مسلسل‌وار بخنداند. صحنه‌هایی از نسخه‌های گذشته را در ذهن شما تداعی کند و در عین حال با بی‌منطق بودنش روی اعصابتان راه برود.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
