فیلم اجاره نشین ها و تضادی تفکر برانگیز
نویسنده: سارا ملاعباسی
هر جا که صحبت از کمبود و تناقض باشد، فرصتی است تا طنز و کمدی راهی برای حرف زدن پیدا کند و این تضادها را به چالش بکشد.
فیلم اجاره نشین ها اثر داریوش مهرجویی یکی از همین آثار است. اثری که در زمان خودش به واسطه ورود مدرنیته، دغدغه‌ای تازه را به تصویر می‌کشد.
این فیلم روایتگر داستان اهالی یک ساختمان است که مالک اصلی آن فوت کرده و مباشر مالک ساختمان (عباس آقا) و سایر اهالی، هر کدام می‌خواهند حرفشان را برای تصاحب آپارتمان‌شان، به کرسی بنشانند و برای تعمیرات و نوسازی ساختمان، با هم درگیر می‌شوند.
فیلم اجاره نشین ها
بازیگران این فیلم یعنی عزت‌اله انتظامی، اکبر عبدی، حمیده خیرآبادی، رضا رویگری و سیاوش طهمورث (با حضور کوتاهی که دارد)، این درگیری و سردرگمی را به خوبی به نمایش می‌گذارند.
موضوعی که از ناکارآمدی اجتماعی نشأت گرفته و خودش را در یک آپارتمان حاشیه شهر به خوبی نشان می‌دهد. جایی که هر واحد می‌خواهد از بار تعمیرات شانه خالی کند و زمینه‌ساز ناکارآمدی می‌شود.
اما این تمام موضوع فیلم اجاره نشین ها نیست. در طول فیلم، تمام آدم‌ها مثل اهالی یک جامعه، بدون آنکه مسئول سازمان نوسازی را ببینند یا کسی بیاید و تکلیف‌شان را مشخص کنند، با لج و لجبازی تلاش می‌کنند تا وضعیت عادی خودشان را حفظ کرده و کمی آن را بهتر کنند.
نتیجه این تلاش‌ها و کارهای خودسرانه می‌شود سکانس آخر.
جایی که دیوارهای ساختمان ریخته است و اهالی ساختمان پلاک 19 خودشان را لای پتو پیچیده‌اند و در خانه‌ای که خراب شده نشسته‌اند و چاره‌ای جز کنار هم ماندن ندارند.
ورود مامور نوسازی و خبر دادن اینکه آنها می‌توانند همین ملک را قسطی بخرند، آنها را نجات می‌دهد.
خوشحالی ساکنین ساختمان از خانه‌دار شدن (خانه‌ای که خودشان می‌خواستند درست کنند اما به خاطر کیفیت ساخت پایین و نبود امکانات خراب شده بود)، تضادی در خودش دارد که این ناکارآمدی را پررنگ‌تر نشان می‌دهد و حرف زیادی برای گفتن دارد.
همین هم باعث می‌شود این فیلم نه فقط به خاطر حضور بازیگران مشهورش، که به خاطر درون‌مایه و نقد اجتماعی‌اش مورد توجه و بررسی قرار بگیرد و بعد از سالیان سال ماندگار بماند.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
