خدایا تو رو خدا!
نویسنده: بنیامین کلاچاهی ثابت
با ناراحتی به آسمانِ شب نگاه می‌کردم که دوستم علت را پرسید. جواب دادم: «عیدِ دوسال پیش یه مُژه روی صورتم نشونه‌ی اُمید برای نوشتن دعاهام شد.» دوستم گفت: «خونده بودم. همون که آخر شک کردی ریش بوده یا مُژه!»
ادامه دادم: «عید پارسال هم یه قاصدک نشونه‌ی اُمید برای نوشتن دعاهام شد.» دوستم گفت: «خونده بودم. همون که آخر شک کردی قاصدک بود یا پشمک!» ادامه دادم: «ولی عید امسال که خیلی به دعا نیاز داریم نشونه‌ی اُمیدی نیست!»
خدایا تو رو خدا!
با نااُمیدی سر پایین انداختم که دوستم صدا زد: «یه ستاره‌ی دنباله‌دار؛ اینم از نشونه.» پس رو به آسمان دعا کردم:
– خدایا خدایی تو رو خدا سربرگ کارتابلِ ملائک در ایران را از «وَبَشِّرِ الصَّابرِینَ…» به «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ…» تغییر بده تا اجابت‌ها سرعت بگیرد.
باور کن دعاهای ما ایرانی‌ها خیلی اورژانسی‌تر از دعای هَری کوچولو در لندن است که از فرشته دندان خواسته فردا پی‌اِس‌فایو روی تختش باشد.
– خداوندا وقتی خواستیم نتانیاهو خیر نبیند منظورمان این نبود برای جنگ‌افروزی‌ها به او «خیر» نگویند و وقتی می‌خواندیم ترامپ بِتَرکد منظورمان این نبود فقط پاهایش وَرم کند. لطفاً فرشته‌های مقرب‌تری را برای درک پیچیدگی‌های زبان فارسی مأمور کن.
– پروردگارا قلب ما از خراب شدن سقف خانه‌ی هم‌وطن‌هایمان شکسته است. شما که در قلب‌های شکسته خانه داری، همه را پناه بده تا به زودی صاحب سرپناهی اَمن شوند.
– باراِلها کسب و کارِ رزق و روزی تعدادی از ایرانی‌ها به تعطیلی کشیده شده؛ شما که کارِ خودت رساندنِ روزی به بندگان است، به فراهم آمدن اَسباب روزی آن‌ها رسیدگی کن.
– خدای بزرگ، مردم من عزیزتر از جان‌هایشان را از دست داده‌اند. از دست رفته‌هایشان را چنان در آغوش بگیر که تحمل بارِ نفس‌بُر جای خالی آن‌ها برای خانواده‌هایشان اِمکان‌پذیر شود.»
بعدش به آن ستاره‌ی دنباله‌دار خیره شدم. بهتر که نگاه انداختم شک کردم ستاره باشد؛ شاید موشکی از موج موشک‌های عملیات ایران یا شاید نور حاصل از مقابله پدافند با تهاجم جنگنده‌های دشمن که فرق زیادی هم با ستاره ندارند.
در واقع این ماییم که دنبال نماد و نشانه‌ی خاصی می‌گردیم اگرنه بهترین نشانه‌ی اُمید، بودن خدایی است که دعای عید امسال ما را هم می‌شنود.
پایان
بخش «متن طنز» را در دفتر طنز دنبال کنید
