کفایت مذاکرات و راه درازی که در پیش دارد
نویسنده: علیرضا عبدی
«کفایت مذاکرات» تازه‌ترین تجربه‌ی سهیل موفق در سینمای کمدی بزرگسال است؛ فیلمی به نویسندگی حمزه صالحی که پس از چند کار کودک و نوجوان، حالا تلاش دارد مخاطب عام را با داستانی خانوادگی و موقعیت‌های طنز جذب کند.
موفق پیش‌تر با آثاری چون «نوروز»، «شکلاتی» و «پاستاریونی» شناخته می‌شد و این بار با همکاری تهیه‌کننده‌ی پرکار سید ابراهیم عامریان، به سراغ موضوعی حساس رفته است: اجاره‌ی رحم و پیامدهای اجتماعی آن.
داستان فیلم از جایی آغاز می‌شود که خانواده‌ای به سرپرستی مهران غفوریان با ورود برادرزن، با بازی محسن کیایی، دچار بحران می‌شوند.
شخصیت تازه‌وارد برای تغییر شرایط زندگی، پیشنهاد اجاره‌ی رحم به خانواده‌ای ثروتمند می‌دهد؛ طرحی که در ظاهر ساده است اما در عمل به مجموعه‌ای از سوءتفاهم‌ها و موقعیت‌های کمیک منجر می‌شود.
همین انتخاب موضوع، فیلم را در مرز میان کمدی و نقد اجتماعی قرار می‌دهد؛ هرچند نتیجه نهایی بیشتر به سمت شوخی‌های سطحی و لحظه‌ای میل کرده است.
این اثر در جشنواره‌ی فجر نیز حضور داشت، بی‌آنکه توضیحی درباره‌ی انتخابش داده شود. به نظر می‌رسد بیشتر برای فتح گیشه ساخته شده تا رقابت جشنواره‌ای. از همین رو، جایگاهش در میان آثار جدی جشنواره کمی عجیب جلوه می‌کرد و شاید تنها برای پر کردن بخش کمدی به آن توجه شده باشد.
فیلم کفایت مذاکرات
از منظر کارگردانی، فیلم ضعف‌های مشهودی دارد. ریتم روایت نامتعادل است؛ برخی صحنه‌ها بیش از حد کش‌دار و خسته‌کننده‌اند، در حالی که موقعیت‌های بالقوه‌ی خنده‌دار خیلی سریع رها می‌شوند.
این نشان می‌دهد موفق هنوز شناخت کافی از کمدی بزرگسال ندارد و بیشتر به الگوهای آیتمی و کودکانه تکیه کرده است. در مقابل، فیلمنامه‌ی صالحی با تجربه‌ی آیتم‌نویسی، سرشار از شوخی‌های لحظه‌ای و ضربه‌های سریع است. مخاطب می‌خندد، حتی اگر منطق داستان یا علت و معلول اتفاقات قربانی شود.
در بخش بازیگری، محسن کیایی همچنان ناهماهنگ با فضای کمدی ظاهر می‌شود و بده‌بستان‌های ضعیفش با غفوریان سطح کار را پایین می‌آورد.
تنها ایمان صفا در نقش کوتاه توانسته توانایی‌هایش را نشان دهد. دیگر بازیگران زن و مرد نیز حضوری کم‌رنگ و بی‌تشخص دارند و در روایت طولانی و کند فیلم گم می‌شوند.
از سوی دیگر، بحث فروش و آمار بلیت‌ها محل تردید است. در سینمایی که من فیلم را دیدم، تنها حدود ۲۰ نفر حاضر بودند، در حالی که سایت فروش بلیت صندلی‌های زیادی را فروخته نشان می‌داد.
این شائبه‌ی آمارسازی یادآور گفته‌های حسین فرح‌بخش درباره‌ی فروش فیک در سینماست. باید دید آیا این اثر می‌تواند رکوردهای «پیرپسر»، «هفتاد سی» و «فسیل» -دیگر محصولات عامریان فیلم- را جابه‌جا کند یا نه.
در مجموع، «کفایت مذاکرات» تلاش تازه‌ای برای ورود به کمدی بزرگسال است؛ فیلمی با فیلمنامه‌ای پرشوخی اما کارگردانی ضعیف، بازی‌های ناهماهنگ و ابهام در فروش. اثری که می‌خنداند، اما هنوز راه درازی تا بلوغ در ژانر کمدی پیش رو دارد.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
