به مناسبت یک سالگی بهترین فصل برنامه سینمایی هفت
نویسنده: بنیامین کلاچاهی ثابت
سال‌ها قبل از این که رابطه عادل فردوسی‌پور با سازمانِ صداوسیما سمی بشود، عده زیادی حسرت عشقِ به ظاهر پایدار این زوجِ خوشبخت را می‌خوردند. از همین رو تلاش‌های زیادی برای تولید برنامه‌های تخصصی مشابه با «نود» در حوزه‌های مختلف صورت می‌گرفت.
از جمله این تلاش‌ها، تلاش برای ساخت یک نودِ سینمایی با نام «هفت» بود. برنامه زنده‌ای که در دوره اجرای «فریدون جیرانی» فقط یک «مسعود فراستی» هم‌تراز با برنامه نود داشت که البته این هم‌ترازی، صرفاً هم‌ترازی در سطح ایجاد جنجال و به کارگیری ادبیاتی مشابه با ادبیات استادیوم‌های فوتبال بود.
احوال برنامه زنده هفت در فصل‌های بعدی، بدتر و بدتر شد تا اینکه بالأخره مُرد! به این معنی که پخش این برنامه با اجرای «بهروز افخمی» به حالت ضبط شده و با چنان اجرای سرد و دکور بی‌روح و ساعت پخش پَرتی رسید که مخاطب گمان می‌کرد هیچ مسئولی در مملکت بیدار نیست و آدم هوس می‌کرد به شبکه سه زنگ بزند تا اگر می‌شود یک فیلم هندی بدون سانسور بگذارند!
البته در این سال‌ها ویژه برنامه‌هایی از هفت در مقاطعی مانند ایام جشنواره و آن هم به واسطه حضور چهره‌های محبوب، قابل تماشا بود اما تولید بهترین فصل از این برنامه با استانداردهای برنامه‌ای حرفه‌ای در یک سال گذشته اتفاق افتاده که جمعه‌ها ساعت 10 شب از شبکه «نمایش» پخش می‌شود.
اجرا
اجرای سری جدید برنامه نیز به «بهروز افخمی» سپرده شد. مطابق نظریه‌ای کم‌طرفدار، اجرای وی در یک برنامه سینمایی، شبیه‌ترین اجرا به «عادل فردوسی‌پور» در برنامه‌ای فوتبالی است.
از این جهت که اجرای هیچ یک از این دو، خالی از مکث‌های اضافه، تُپُق زدن‌ها و سوتی دادن‌های مکرر نیست و هیچ یک از این دو نیز تلاشی در جهت رفع این اشکلات و ارتقای توانایی‌های مجری‌گری در خود نمی‌کنند؛ چرا که فردوسی‌پور به پشتوانه استعداد بالا در گزارشگری فوتبال و افخمی با اِتکا به تجربه‌ی کارگردانی خود در پشتِ میز اجرا می‌نشینند.
تماشای هفت این فرصت را به مخاطب می‌دهد که با ابعاد کامل‌تری از شخصیت منحصربه‌فرد افخمی آشنا شود و با درک بازیگوشی‌های درونی وی، گاردی که از برخی مصاحبه‌های پخش شده او در فضای مجازی پیدا کرده بود را پایین بیاورد.
همچنین ظرفیت بالای وی در مواجهه با شوخی‌های «امیر قادری» قابل ستایش است؛ کلکل‌های بامزه‌ای که در لوس‌ترین دوران تلویزیون، لوس نیستند و به اصطلاح خود منتقدها، در می‌آیند! اتفاقی که تنها با حضور افرادی رخ می‌دهد که صمیمت بین آن‌ها اَدا و بازی نباشد.
منتقدین و میزهای تخصصی
در دوره‌ای که طرفین اغلب میزهای گفتگوی ترازِ تلویزیون آنقدر هم‌فکر هستند که مراوده بین آن‌ها در «اَحسنت»، «دقیقاً» و «همینطوره» گفتن خلاصه می‌شود، منتقدینِ اصلی برنامه هفت دو شخصیت کاملاً متفاوت دارند.
با این که تفاوت نقطه نظرهای «امیر قادری» و «رضا صدیق» از تفاوت دیدگاهشان در نوع اصلاح صورت (حتی در نمای لانگ‌شات) نیز قابل تشخیص است اما این دو در مورد اساس فرآیند نقد فیلم‌ها به هماهنگی مثبتی رسیده‌اند؛ توجه به نکات مثبتِ فیلم‌های ضعیف، باز کردن بابِ بحث‌های فرامتنی در میز نقد فیلم‌های فاقد ارزش نقد، درگیر نبودن در اِپیدمی تلاش مذبوحانه برای وایرال شدن در فضای مجازی و مهم‌تر از همه استفاده از عینکِ مَکُش‌مرگِ‌مای هنری، از جمله شاخص‌های قابل تقدیر هر دو منتقد در نقد فیلم‌هاست.
البته که برنامه هفت در سایر میزهای نقد خود از حضور منتقدینی چون «آرش خوش‌خو» و یا کارشناسانی چون «دکتر عباس جواهری» و «بهرام عظیمی» هم بهره‌مند شده اما گُلِ سر سبدِ منتقدین این برنامه «دکتر سید حمیدرضا قادری» است که تماشای تصویر متانت، تواضع و صمیمت وی به عنوان یک پزشکِ منتقد در تلویزیون، باعث می‌شود ایشان را «دِ بِست» بنامیم.
چرا که اِمسال فهمیدیم، از پزشکِ منتقد با خصوصیات ذکر شده در سطر بالا هیچ بعید نیست که دو فردای دیگر در انتخابات ریاست‌جمهوری نامزد شود و چه بسا رأی هم بیاورد!
آیتم‌ها
«اسپویل» و «هَچَل هفت» از جمله میان‌برنامه‌های اصلی برنامه سینمایی هفت هستند که در حد فاصل دو میز گفتگو پخش می‌شوند. اولی یک آیتم تخصصی سینمایی با اجرای «فرشاد حسنی» است که هر هفته به بررسی فیلم‌های شاخص با یک موضوع خاص، می‌پردازد.
«هَچَل هفت» اما آیتم طنزی است که «مجید افشاری» با اجرای آن برای ما شاخ شده است! آیتم طنزی که با وجود فراز و فرودهای طبیعی که به سوژه‌های هر هفته بستگی دارد، به تنهایی از اکثر برنامه‌های مستقلِ طنز تلویزیون جلوتر (و البته از ما طنزنویس‌های خفن، عقب‌تر) است.
پایان
برای مطالعه نقد و بررسی سایر فیلم‌های کمدی اینجا کلیک کنید.
