گل آقا از خط شکنان طنز فارسی بود
نویسنده: پوریا نوری
آن زمانی که خیلی‌ها در فکر آن بودند که با قلم‌شان جناح مقابل را به صلابه بکشند و به عبارت خودمانی‌تر با لودر از رویش رد شوند، مردی دست به قلم شد که قرار بود خیلی‌ها را هاج و واج بگذارد و کاری کند که حتی همان جناح مقابلی‌ها هم عاشق‌اش شوند و در دلشان جایی بزرگ، دوبلکس، همراه با ویویی ابدی را برای او خالی نگه‌دارند.
کیومرث صابری فومنی را اغلب با نام «گل آقا» می‌شناسند. مردی با نگاهی مهربان، سبیلی مردانه و موهایی که به عقب شانه شده بود. زاده هفتم شهریور ماه ۱۳۲۰ در صومعه‌سراست که آن قدیم‌ها از توابع شهرستان فومنات استان گیلان به شمار می‌رفت.
در تهران تحصیل کرد و موفق شد که لیسانس خود را در رشته علوم سیاسی و فوق لیسانس را در رشته ادبیات تطبیقی از دانشگاه تهران دو‌دستی و با موفقیت تمام بگیرد.
پس از انقلاب بود که صابری فومنی توانست مدیرکلی دفتر آموزش و بازرگانی و حرفه‌ای وزارت آموزش و پرورش را از آن خود کند و پس از آن هم در همان وزارت خانه به سمت مشاور نخست‌وزیری برسد.
مروری بر تاریخچه گل آقا
در سال ۱۳۶۲ و در حالی که شانس به دست آوردن پست وزارت پاشنه در خانه استاد را از جا کنده بود، وی در حرکتی غافلگیرانه به همه مسئولیت‌های داشته و نداشته‌اش دست رد زد و پس از مدتی شروع به نوشتن یادداشت‌های روزانه طنزی با نام مستعار «گل‌آقا» و تحت عنوان «دوکلمه حرف حساب» نمود.
محتوایی که بن‌مایه‌اش را انتقاد از دستگاه‌های دولتی و مشکلات موجود در جامعه آن روز‌ها تشکیل می‌داد و در صفحه سوم روزنامه اطلاعات به چاپ می‌رسید.
پس از آنکه گل‌آقا بر سر زبان‌ها افتاد و از زن و مرد در به در دنبالش بودند، کیومرث صابری فومنی تصیم گرفت تا در نخستین روز از آبان ماه سال ۱۳۶۹ سنگ بنای مجله گل آقا را بنیان بگذارد و مرحله جدیدی را در طنز کشور آغاز کند. مجله‌ای که با قیمت ۱۵ تومان روی دکه‌های روزنامه فروشی رفت و شماره نخست آن خیلی زود نایاب شد.
ابوالپیاده، عبدالفانوس، ریش سفید و میرزاگل از القابی بود که خیلی‌ها با آن خاطره دارند و تا این اسامی به گوش‌شان می‌خورد، ناخودآگاه لبخندی کنج لبشان نقش می‌بست.
استادی که فوت کوزه‌گری‌اش در سادگی‌اش بود و احتمالا اگر الان صفحه‌ای در یکی از شبکه‌های اجتماعی برای خود داشت، آن را با نام مستعار دیگر و تحت نظارت ادمین اداره می‌کرد.
در نهایت گلچین روزگار، گل‌آقای طنز ایران را در یازدهمین روز از اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۳ چید و نامش را برای همیشه با لبخندی بر گوشه‌ی لب ماندگار ساخت.
پایان
بخش «طنزپردازان» دفتر طنز را دنبال کنید
