روایتی از حواشی زندگی چارلی چاپلین
نویسنده: ابراهیم کاظمی مقدم
چارلی چاپلین، بازیگر و کارگردان افسانه‌ای سینمای صامت و یکی از مشهورترین انسان‌های تاریخ روحیه‌ی عجیبی در خودرأی بودن و سلطه‌گری داشت. خود ما هم کمی مثل شما تعجب کردیم. اما این‌ها را از روایت آدم‌های نزدیک به او خوانده‌ایم.
چاپلین دوست داشت همه‌چیز از کوچک‌ترین جزئیات دقیقا مطابق میل او باشد. در این راه هم هر کسی که با او مخالفت می‌کرد را کنار می‌زد.
او به کمدی خیلی سختگیرانه و متعصبانه نگاه می‌کرد و تغییر و نظر دیگران را قبول نمی‌کرد. حتی اگر این نظر به او تحمیل می‌شد باز هم زیر بار نمی‌رفت.
برای مثال زمانی که سینمای ناطق آغاز به کار کرد، تا مدت‌ها به کار با سینمای صامت ادامه داد و این تغییر را نپذیرفت. هرچند در ادامه مجبور شد به آن تن دهد اما در آن زمان واقعا چاره‌ی دیگری نداشت.
روایتی از حواشی زندگی چارلی چاپلین
تقریبا همه‌ی کسانی که با او کار کرده‌اند، از وسواس بیمار‌گونه‌اش برای بی‌نقص شدن کار می‌نالند. او در دوره‌ای که عموما اکثر سکان‌ها با تک‌‌برداشت اجرا می‌شد، برداشت‌های چندصدتایی داشت. گاهی چند روز روی یک سکانس وقت می‌گذاشت و مدام آن را تکرار می‌کرد.
این زمانی آزاردهنده است که اوضاع شبیه استدیو‌ی خانگی اینفلوانسر اینستاگرامی نیست. کلی آدم دارند تلاش می‌کنند، از فیلمبردار و گروه نور و خدمات پشت‌صحنه و غیره، همه باید چند روز برای یک سکانس کوتاه معطل باشد تا جناب چاپلین از کار راضی شود.
طبق این روایت‌ها او دستور می‌داد و بقیه باید اجرا می‌کردند. هیچ حرف دیگری پذیرفته نبود. حتی اگر گوینده خودش یک اسطوره‌ی سینما باشد. باستر کیتون که تنها رقیب معاصر و به نوعی همسطح او بود هم این موضوع را بعد از همکاری‌اش با او نقل کرده.
البته این اخلاق سلطه‌گرانه باعث خلق آثار بی‌نظیری شد، چاپلین را به شهرت جهانی رساند و به نوعی علت موفقیت او هم بود. با این وجود زندگی شخصی او را تا آخر عمر با تنهایی عجین کرد. تقریبا تمام ازدواج‌های چاپلین به جز آخرینش که منتهی به مرگ او شد، به جدایی ختم شد.
این موضوع به این مسئله هم ختم نمی‌شود. چاپلین به قدری مغرور بود و دیگران را بی‌اهمیت می‌دانست، که با وجود همکاری با استنلی لورل، هرگز در خاطراتش به آن اشاره‌ای نکرد. لورل اما از دوره‌ی همکاری با چاپلین به خوبی یاد می‌کرد و به آن افتخار می‌کرد.
با این وجود، این ویژگی‌ها باعث نشد که چاپلین تحسین نشود یا موفقیت‌هایش زیر سوال برود. تنها کسی بود که در مراسم اسکار ١٢دقیقه مداوم تشویق شد، محبوبیتش بین‌المللی و طولانی‌مدت شد. پول و ثروت و احترام زیادی به دست آورد و ستاره‌ی بی‌تکرار سینمای صامت شد.
شاید اگر امروز چاپلین زنده بود، شبکه‌های اجتماعی اجازه نمی‌دادند این حاشیه‌ها در حاشیه بماند و چهره‌ای که از او در یاد مخاطبان می‌ماند، چیز دیگر بود.
پایان
بخش «طنزپردازان» دفتر طنز را دنبال کنید
