قضاوت بیهوده نکن حتی شما دوست عزیز
نویسنده: محمدحسین دهقانی ابیانه
ما هرروز صبح با قضاوت‌های مختلف از خواب بلند می‌شویم و صبحانه را (اگر بخوریم) با قضاوت میل می‌کنیم و لباس‌هایمان را با قضاوت می‌پوشیم و با هر وسیله نقلیه‌ای که برویم، قضاوت آدم‌های داخلش را در دستور کارداریم. آن‌قدر قضاوت می‌کنیم تا قضاوت‌دانمان پر شود.
بعد جایی که باید قضاوت کنیم، چون قضاوت‌دانمان پر شده، قضاوت نمی‌کنیم و یک اشتباهی رخ می‌دهد. این اشتباه در افراد مختلف، متفاوت است؛ مثلاً ممکن است یکی دیر بپیچد و سپر ماشین را به نیسان آبی بمالد. یکی دیگر قرار است یک‌چیزی برای خانواده‌اش بخرد و چون قضاوتش تمام شده است، یادش می‌رود و تازه شروع داستان است!
این قضاوت‌های زیاد که در طول روز انجام می‌دهیم، کنتور می‌اندازد و از یکجایی به بعد، مغز به حالت اتوپایلوت می‌رود. اتوپایلوت نیز ممکن است اثرات نامناسبی داشته باشد.
قضاوت بیهوده نکن حتی شما دوست عزیز
باید برای موضوع قضاوت به‌موقع با خودمان تمرین کنیم. اولین و مؤثرترین روش، بلند نشدن از رختخواب است. متأسفانه چون باید سرکار برویم و یا اینکه به مدرسه یا دانشگاه برویم، راه‌حل سریعاً به بن‌بست می‌خورد.
راه‌حل‌های دیگری نیز هست که چون مقصود اینجانب، پرداختن به آن‌ها نیست، به خودتان واگذار می‌کنم تا مطالعه کنید.
ممکن است همین‌الان من را قضاوت کرده باشید! که خب کرده باشید، چیزی که از من کم نمی‌شود، ولی از شما یک کوپن قضاوت و تفکر منطقی سوزانده‌ام. حالا کی بازنده است؟ معلوم است، شما؛ بله. خودِ خودِ شما که قضاوت می‌کنید و حتی ممکن است الآن قضاوت‌دانتان پر شده باشد.
باید دقت کنیم این حرفهای بیخود که قضاوت کار خداست و اینجور چرت و پرت‌ها صرفا برای فضای مجازی خوب است. اگر قضاوت فقط برای خدا بود، چه کسی باید میان دو نفر که دعوا داشتند، قضاوت می‌کرد؟
چه کسی از میان خواستگارهای یک خانم، یک نفر را برای ایشان انتخاب می‌کرد تا با او ازدواج کند؟ چه کسی میان خوردن نان و پنیر یا املت به عنوان صبحانه، انتخاب می‌کرد؟
قضاوت نیز مانند دیگر توانایی انسان، محدودیت دارد. عمر انسان نیز محدودیت دارد، پس با قضاوت بیهوده در موضوعات بیخود، وقت و توانایی قضاوتمان را هدر ندهیم.
پایان
بخش «متن طنز» را در دفتر طنز دنبال کنید
