فیلم کوتاه بیگودی و وقتی کمدی به مو بند است
نویسنده: محمدرضا زروندی
در میان آثار اغلب جدی جشنواره فیلم کوتاه تهران، «بیگودی» دومین ساخته مصطفی اکبرزاده، یک اثر متفاوت و بازیگوش است. این فیلم با اجرایی منسجم، نه تنها جسارت کارگردانش در آزمودن ژانر کمدی را نشان می‌دهد، بلکه خود را به عنوان نمونه‌ای کمتر آشنا در سینمای کوتاه ایران معرفی می‌کند.
نقطه قوت اصلی و موتور محرک «بیگودی»، فیلمنامه هوشمندانه آن است که تمام انرژی خود را بر یک نقطه واحد متمرکز کرده است: تضاد میان «کچلی» و «پرمو بودن».
کارگردان از همان سکانس افتتاحیه تا پایان‌بندی، به این ایده مرکزی وفادار می‌ماند و با وسواسی قابل تحسین، تمام موقعیت‌های کمیک، گره‌افکنی‌ها و حتی ویژگی‌های بصری فیلم را از دل همین تضاد خلق می‌کند.
فیلم کوتاه بیگودی
داستان فیلم کوتاه بیگودی درباره ناصر، مرده‌شوری است که به واسطه یک ترومای کودکی، فوبیای شدیدی نسبت به افراد کچل دارد و در عین حال، خود دچار رویش بی‌رویه مو است.
این پارادوکس، که ریشه در باوری غلط و موروثی از پدرش دارد، زندگی او را به زنجیره‌ای از بدشانسی‌های کمیک تبدیل می‌کند.
اکبرزاده که پیش‌تر علاقه‌اش به کمدی‌های کاریکاتوری را بیان کرده بود، در اجرا نیز موفق عمل می‌کند. او با بهره‌گیری از رنگ‌های گرم و اکستریم کلوزآپ‌های متعدد، جهانی فانتزی و اغراق‌شده می‌سازد که کاملاً در خدمت تشدید همان تضاد مرکزی است.
اما هوشمندی فیلمساز تنها به خلق موقعیت از دل این ایده محدود نمی‌شود. «بیگودی» حاوی شوخی‌های سینمایی و ارجاعات بینامتنی جذابی نیز هست؛ از بازی طنزآمیز با دیالوگ یکی از فیلم‌های مشهور اصغر فرهادی تا ارجاعی زیرکانه به سریال «طاسیان». این جزئیات، لایه‌ای از جذابیت برای مخاطب جدی‌تر سینما به فیلم اضافه می‌کند و نشان می‌دهد که با اثری حساب‌شده روبه‌رو هستیم.
«بیگودی» محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است و با تکیه بر یک ایده مرکزی منسجم، اجرایی سرحال و شوخی‌های هوشمندانه، ثابت می‌کند که می‌توان با تمرکز بر یک نقطه، کمدی‌ای ساخت که هم متفاوت باشد و هم در ارتباط با مخاطب موفق عمل کند.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
