فیلم سینمایی قیف؛ ایده‌ای که رها شد

فیلم سینمایی قیف؛ ایده‌ای که رها شد

فیلم سینمایی قیف؛ ایده‌ای که رها شد

نویسنده: علیرضا عبدی‌

وقتی بعداز دو سال رضا عطارانِ گیشه‌ساز فیلمی بازی می‌کند، انتظار داریم که بیاید و صحنه و پرده و هرچه هست را به آتش بکشد. وقتی محسن امیریوسفی بعداز ده سال فیلم می‌سازد، انتظار داریم که بیاید و سناریو و دوربین و هرچه دم‌دست دارد را به آتش بکشد. سعید ملکان در جایگاه تهیه‌کننده هم چنین…

اما حیف وقتی که این‌همه شوق‌وذوقش را داشتیم فیلم سینمایی «قیف» منتشر می‌شود و همه‌ی انتظارات ختم به فحش و ترک سالن سینما می‌شود! داستان روایتِ عاشقانه بین چند انسان و موجودات غیرانسانی را روایت می‌کند که همیشه در معرض خطر هستند. در کنار این ماجراها، فیلم نگاهی انتقادی به مسائل اجتماعی نیز دارد.

نام «قیف» از شخصیت اصلی داستان، با بازی رضا عطاران، گرفته شده است. او یک موجود فرازمینی است که از سیاره‌ای به نام «هیرکانی» به زمین آمده، عاشق می‌شود و حتی پای سفره عقد می‌نشیند. اما در این میان، با دشمنان قبیله خودش، هیرکانی‌ها، روبه‌رو می‌شود و در آستانه تبدیل شدن به یک گربه قرار می‌گیرد…

یک‌خطی این فیلم می‌توانست طرحی برای ساخت یکی از بهترین فیلم‌های کمدی ایرانی با عناصر فانتزی باشد. یک دیو فضایی برای پیدا کردن عشق زمینی به ایران می‌آید و از زمان ساسانیان به دنبال زن می‌گردد، اما هیچ زنی وقتی با واقعیت او روبه‌رو می‌شود حاضر نیست با او ازدواج کند.

قیف نام این شخصیت فضایی است که مخفف شده یک نام بلند عجیب است. او به دنبال عشق قدیمی‌اش ملوک می‌گردد که در روز عروسی در 45 سال پیش بدون خبر مراسم عروسی‌اش با او را ترک کرده. عشق قدیمی او حالا زنی سالمند است، اما تصمیم می‌گیرد برای رفع مشکل قیف همراه با دوستانش به او کمک کنند… .

فیلم‌نامه با شروع خوب می‌توانست کاری عجیب و جالب رقم بزند، اما انگار عطاران یا امیریوسفی یا هرکسی آن لحظه بالاسر فیلم‌نامه بوده، اواسط راه نیمه‌کاره ول کرده‌ است.

اتفاقی که شاید در فیلم دراکولا و خوابم می‌آد هم افتاده بود. شخصیت‌پردازی هم که در فیلم‌نامه جایی ندارد. اما اینجا علاوه‌بر این‌ها، شوخی‌های جنسی و دم‌دستیِ فضای مجازی سطح کار را خیلی پایین آورده‌است.

در کارگردانی هم که هیچ اثری از امضای محسن امیریوسفی و تقریباً هیچ‌کسی دیده‌ نمی‌شود. در بازی‌ها رضا عطاران و عباس جمشیدی‌فر همان همیشگی و خوب‌اند. فریده سپاه‌منصور در ابتدا شخصیت اصلی و خوب است، ولی در ادامه انگار‌نه‌انگار نقشی در داستان دارد. بازیگران دیگر هم در سراشیبیِ داستان وارد فیلم می‌شوند که نقشی در کنار ندارند.

در نهایت، این فیلم اثری ماندگار برای رضا عطاران و محسن امیریوسفی و هرکسی که در فیلم نقش داشته نیست.

برای اطلاعات بیشتر و تماشای فیلم کلیک کنید

پایان

برای مطالعه نقد و بررسی سایر فیلم‌های کمدی اینجا کلیک کنید.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.

به بالا بروید