فیلم سینمایی طهران ۵۷ در یاد نمی ماند
نویسنده: الهه ایزدی لای‌بیدی
فیلم سینمایی طهران ۵۷ به کارگردانی ایمان یزدی و نویسندگی مهرداد نیکنام و ابراهیم نصیری یک فیلم کمدی نوستالژیک است که تلاش می‌کند در بستری تاریخی از مخاطب شوخی بگیرد.
دونالد ترامپ جوان در سال ۱۳۵۷ برای راه‌اندازی یک کازینو به ایران سفر می‌کند و چند ستاره هالیوود هم که از دوستانش هستند، از جمله جک نیکلسون، او را همراهی می‌کنند. احمد مهران‌فر در نقش خسرو که تا اینجا خیلی پول از دست داده، شراکت با ترامپ را یکی از راه‌های پول‌دار شدن می‌داند و پسرعمویش پرویز را، با بازی حامد آهنگی، به‌عنوان مترجم با خودش می‌برد.
فیلم پاسخ خیلی از سوالاتی که برای مخاطب ایجاد می‌شود را نمی‌دهد. مثلا مشخص نمی‌شود که چرا شهلا، با بازی آناهیتا درگاهی، اواخر فیلم وانمود کرد که حامله است؟ آخر فیلم که بلیط هواپیما گرفته بود، کجا رفت؟
آیا شهلا از قبل برنامه‌ریزی کرده بود و خسرو و پرویز را بازی داده بود؟ شهلا واقعا خسرو را دوست داشت؟ چطور انتهای فیلم، با این که شاه فرار کرده بود، ترامپ و بازیگران هالیوودی با پاسپورت آمریکایی از گیت فرودگاه رد شدند؟
چرا آخر فیلم، ناصر (فرمانده پادگان) با بازی پژمان جمشیدی، پشت تلفن گفت که نزدیک بود آبرویمان را ببرند؟ منظورش چه کسانی بود؟ اصلا چرا ناصر این‌قدر بددهن است؟
فیلم سینمایی طهران ۵۷
ماجرای برنده شدن بلیط بخت‌آزمایی هم رها شد. اگرچه این قسمت فیلم، با فیلم دیگری (کوکتل مولوتف) همپوشانی داشت و شاید کارگردان نمی‌خواسته قصه‌ها شبیه شوند، ولی جا داشت کمی هم به ماجرای بلیط پرداخته می‌شد، درحالی که کاملا به فراموشی سپرده شد و با یک جمله سر و ته آن هم آمد. خسرو هم با آن همه بدهی، هیچ بابت سوختن بلیطش ناراحت نشد!
نیمه اول فیلم سینمایی طهران ۵۷ خوب است ولی نیمه دوم بسیار شتابزده ساخته شده. این شتابزدگی، تهران ۵۷ را تبدیل به مجموعه‌ای از شوخی‌های پراکنده کرده تا یک فیلم منسجم.
آمدن ترامپ جوان به ایران در سال ۵۷ و در آستانه انقلاب اسلامی، ظرفیت تولید شوخی‌های زیادی را داشت، ولی کارگردان و نویسندگان استفاده خاصی از این سوژه نکرده‌اند و در حد شوخی‌های سطحی و معمولی باقی مانده. به‌قول معروف، ایده را سوزانده‌اند.
شخصیت‌پردازی فیلم ضعیف است و کاراکترها در حد تیپ باقی مانده‌اند. خسرو با بازی مهران‌فر نسبت به بقیه وضعیت بهتری دارد. حتی انگیزه خیلی‌هایشان تا انتهای فیلم مشخص نشد، مثل کاراکتر شهلا.
بازیگران تلاش کرده‌اند بازی خوب و روانی ارائه دهند و در این زمینه تا حدودی موفق بوده‌اند. طراحی لباس و صحنه متناسب با فضا‌ست ولی زیادی کارت‌پستالی و شیک است! مخاطب تا انتها، یادش نمی‌رود که دارد فیلم می‌بیند و نمی‌تواند خودش را واقعا در فضای سال ۵۷ تصور کند.
در نهایت، فیلم سینمایی طهران ۵۷ فیلمی سرگرم‌کننده است که بعد از تیتراژ پایانی، بعید است در ذهن کسی باقی بماند.
پایان
نقد و بررسی سایر برنامه‌های سینما و تلویزیون را بخوانید
