زمینه ها و سازوکارهای طنز در شعر شفیعی کدکنی
مقاله «زمینه‌ها و سازوکارهای طنز در شعر شفیعی کدکنی»، با روشی تحلیلی به بررسی کارکرد طنز به‌عنوان یکی از ابزارهای بیانی در شعر شفیعی کدکنی می‌پردازد.
با تکیه بر اصول سمبولیسم اجتماعی، این نوشتار نشان می‌دهد که طنز کدکنی، محصول تعهد آگاهانه‌ی شاعر به شرایط زیست انسان معاصر است.
یافته‌های این پژوهش، تکنیک‌های بهکارگیری عناصر ملّی، دینی و طبیعت‌گرایانه در شعر او را واکاوی کرده و اثبات می‌کند که ظرافت کلامی کدکنی در طنز، علی‌رغم ملایمت در لحن، یکی از ارکان تأثیرگذاری و برجستگی سبکی اشعار اوست.
زمینه ها و سازوکارهای طنز در شعر شفیعی کدکنی
محل انتشار: پژوهش‌های نثر و نظم فارسی
سال انتشار: 1397
نویسنده مقاله: مسعود دلاویز و زهره بهادری
چکیده مقاله: طنز به عنوان یکی از گونه‌های شوخ‌طبعی در بیان احساسات ادبی، ابزاری است که با تکیه بر خلاقیت و با پشتوانه‌ی تفکر و تأمل، واقعیت و حقیقت مسائل اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و انسانی را آن‌چنان به تصویر می‌کشد که هیچ ابزار دیگری قادر به انجام آن نیست.
شفیعی کدکنی ازجمله شاعرانی است که شعرش ظرفیت و ظرافت‌های خاصی را در خود گنجانده و یکی از این نوع سازوکارهای ادبی او در اشعارش، پرداختن به طنز و طبع آزمایی در این زمینه است که به تعهد او در برابر جامعه برمی‌گردد و این متعهد بودن یکی از اصول بنیادین شاعران جریان سمبولیسم اجتماعی است.
طنز شفیعی در گذر زمان، جنبه‌ای انسانی با پشتوانه‌ای فلسفی به خود می‌گیرد که ناشی از آگاهی و شناخت او نسبت به جامعه و زمانه است.
هدف این نوشتار، پرداختن به طنز او و شگردهایش، همچون بهره‌گیری از عناصر ملّی، دینی و طبیعی، طنز عارفانه و بهکارگیری آرایه‌های ادبی در شعر اوست تا نشان دهیم که طنز او علی‌رغم خفیف بودن، با بهکارگیری این روش‌ها بسیار تأثیرگذار بوده و برجستگی خاصی به شعر او بخشیده است.
برای خواندن و دریافت مقاله کلیک کنید و با مراجعه به متن کامل آن، با دیدگاه‌ها و یافته‌های نویسندگان «زمینه‌ها و سازوکارهای طنز در شعر شفیعی کدکنی» بیشتر آشنا شوید:
پایان
سایر مقالات دفتر طنز را بخوانید
