سلاح طنز و طنزپردازی برای بازنمایی اخلاق جوامع
مقاله «سلاح طنز و طنزپردازی» به تحلیل و تبیین جایگاه معرفت‌شناختی و کارکردهای اجتماعی هنر طنز می‌پردازد. نویسنده مقاله نشان می‌دهد که طنز، برخلاف تلقی‌های رایج، نه یک سرگرمی صرف، بلکه سلاحی کارآمد و ابزاری هدفمند برای نقد ناهنجاری‌های اجتماعی و دفاع از حقوق فردی و جمعی است.
این پژوهش با رویکردی تطبیقی و با ارجاع به منابع عربی و سنت‌های ادبی غرب، سازوکارهای آفرینش طنز و تفاوت‌های بنیادین آن با مفاهیمی چون هجو و کمدی را واکاوی می‌کند.
مقاله سلاح طنز و طنزپردازی
محل انتشار: کیهان فرهنگی
سال انتشار: 1383
نویسنده مقاله: صادق ابراهیمی
چکیده مقاله: پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه معرفت‌شناختی و کارکرد اجتماعی هنر طنز انجام شده است. نویسنده با رویکردی تطبیقی، مفاهیم طنز را در متون عربی (مانند لسان‌العرب) و سنت‌های ادبی غرب (از یونان باستان تا عصر حاضر) واکاوی می‌کند.
یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که طنز برخلاف هجو، از سیاستی غیرمستقیم برای مواجهه با رذایل استفاده می‌کند و دارای غایتی فراتر از ایجاد خنده محض (برخلاف کمدی) است. همچنین، مقاله با بررسی انگیزه‌های نویسندگان، طنز را علاوه بر یک سبک ادبی، سلاح دفاعی و ابزاری برای بازنمایی هویت فرهنگی و اخلاقی جوامع معرفی می‌کند.
واژگان کلیدی: طنز، هجو، کمدی، ایرونی، نقد اجتماعی، ادبیات تطبیقی.
برای خواندن و دریافت مقاله کلیک کنید و با مراجعه به متن کامل آن، با دیدگاه‌ها و یافته‌های نویسنده درباره طنز در قالب سلاح بیشتر آشنا شوید.
پایان
سایر مقالات دفتر طنز را بخوانید
