دمپایی به مثابه موشک
نویسنده: سمیه رستمی
شکی نیست از هر چیزی که «پرژک» شامپویش را تولید کرده؛ «ایران‌خودرو» وانتش را؛ صنایع نظامی‌مان موشکش را موجود کرده‌اند.
اما رازی که حتی راننده‌های خطوط اطراف وزارت دفاع هم از آن بی‌اطلاع‌اند، نسخه اصلی چیزی است که موشک‌های نقطه‌زن باتوجه به آن کپی‌برداری شده‌اند.
دمپایی به مثابه موشک
این الگو دمپایی‌های پلاستیکی است که در زمینه تربیتی تاریخچه طولانی و انکارناپذیری در خانه‌های ایرانی دارد. از جمله:
دمپایی‌های قدیمی جلوبسته: این نوع، مخصوصاً با کفه سنگین تزریقی‌اش را می‌توان با کلاشینکف معادل کرد. برد مؤثر این دمپایی تا جایی است که در دیدرس باشد؛ اگر هم نبود، ملالی نیست، کور می‌زند!
قدرت تخریب در حد «اوف بابا» و ضریب خطایش در مقیاس «حرفشم نزن» قابل محاسبه است. کارشناسان نظامی اذعان دارند که موشک‌های بالستیک با سرِ سنگین جنگی از این نوع دمپایی الگو گرفته‌اند. صدای حین اصابت: «شاپالاق» گزارش شده است.
دمپایی‌های پلاستیکی معمولی: در رده نظامی، چیزی شبیه نارنجک دستی است؛ میان‌برد، خیلی که قَسمش بدهند و نازش را بکشند، ۵ متر! از لحاظ آیرودینامیکی هنگام شلیک تاب برمی‌دارد و ضریب خطا در نقطه اصابت را بالا می‌برد.
قدرت تخریب این سلاح با برد آن رابطه مستقیم داشته و در جنگ‌های تن‌به‌تن امکان کشندگی دارد. البته نسخه ارتقا یافته آن، دمپایی لاانگشتی است که ضریب خطایش کم شده، اما همچنان قدرت تخریبش باتوجه‌به مواد ساخته شده (که بازیافتی باشد یا یک‌راست از پتروشیمی استحصال شده) قابل مناقشه است.
صدای حین اصابت با برد مفید و مؤثر: «شِلِپ»؛ وگرنه «شِپ» یا حتی «تِپ» شنیده می‌شود که یعنی به خیر گذشته و به هدف نخورده است.
اگر محل مسلح‌سازی این نوع از دمپایی‌های پلاستیکی، گلاب به رویتان، دستشویی باشد، خیس خواهد بود و در رده سلاح‌های «بیولوژیک و شیمیایی» محسوب می‌شود.
هدف می‌تواند به دلیل نقض قوانین جنگ به کنوانسیون‌ها و نهادهای بین‌المللی از کاربر و پرتاب‌کننده موشک جهت دریافت غرامت، شکایت کند.
البته این دمپایی‌ها بیشتر برای امحای سوسک فاضلاب کاربرد دارد و ما از همین‌جا هرگونه استفاده این سلاح برای اهداف انسانی را شدیداً و قویاً محکوم می‌کنیم؛ اگرچه بارها و بارها ماهیت هدف مزبور به فرزندان حیوانات اهلی و وحشی نسبت داده شده باشد.
صدای حین اصابت این دمپایی‌ها «شاتالاق» است و لازم به ذکر است خطر این سلاح برای کاربرش هنگام مسلح‌سازی، به دلیل احتمال شدید پارگی تسمه تایم، بیشتر از خود هدف خواهد بود. بعضی از کارشناسان نظامی، این موشک فجر ۱ را هم به این دمپایی نسبت می‌دهند.
دمپایی‌های پولیشی عروسکی، مخصوصاً با رنگ صورتی:
با پیشرفت علم و اداهای بشر، دمپایی‌ها هم دچار تحول و تغییر شده‌اند، اما همچنان الگوی مناسبی برای تسلیحات موشکی محسوب می‌شوند. این دمپایی‌ها در دو سبک موجود هستند:
سبک اول: معادل موشک‌های کروز هستند. رویه «گوگولی‌مگولی» آن باعث می‌شود نوعی سلاح «پنهان‌کار» محسوب شود. اصلاً به مخیلهٔ فرد هدف‌گذاری شده خطور نمی‌کند،
قدرت تخریب و نفوذ یا حتی نقطه‌زنی آن چقدر است؛ اما در زیر آن رویه نرم و لطیف، کفی سنگینی نهفته است. صدای حین اصابت این دمپایی «طاق» یا «تالاپ» است.
سبک دوم دمپایی‌های پولیشی: نوع دیگر این دمپایی، زیره سَبکی دارد و کاربرد اخطار و هشدار را دارد. معادل گلوله مشقی؛ تخریب ندارد، اما هشدار قطعی است و در صورت عدم توجه به این هشدار، عواقب بعدی متوجه خودِ هدفِ نفهم خواهد بود. در واقع، هدف باید بداند شلیک بعدی، دمپایی چرمی با پاشنه چوبی است.
دمپایی‌های چرمی با پاشنه چوبی: اغلب در مجالس خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد. اصابتش قطعی بوده و از میزان تخریبش همین‌قدر بگوییم که فرد مورد هدف دیگر آن آدم سابق نمی‌شود؛ چون انهدام کامل در حد صاف کردن و ماقبل خلق شدن صورت می‌گیرد. صدای حین اصابت «چاپاتالاق» است. هایپرسونیک‌ها به این دمپایی می‌گویند: «جد بزرگ!»
در آخر باید توجه داشت که همهٔ این موشک‌ها از لانچر، یا همان سامانه دوش‌پرتاب دوحالته (ساکن و متحرک) پرتاب می‌شود؛ یعنی مادرِ خانه!
پایان
بخش «متن طنز» را در دفتر طنز دنبال کنید
