در شصت و یکمین طنزآمیز نقش فرهنگ شعری در خوانش طنز تبیین شد
شصت و یکمین نشست از سلسله‌جلسات «طنزآمیز» روز دوشنبه ۲۲ تیرماه از ساعت ۱۶ در سالن صفارزاده حوزه هنری برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی دفتر طنز حوزه هنری، این نشست که اکنون در فصل ششم از فعالیت خود قرار دارد و به‌عنوان نشستی تخصصی برای خوانش، کالبدشکافی و تحلیل علمی طنز در متون کهن و معاصر شناخته می‌شود، در این دوره به واکاوی موضوع «طنز در غزلیات حافظ» اختصاص یافت.
شصت و یکمین طنزآمیز
در شصت و یکمین طنزآمیز، دکتر اسماعیل امینی، استاد دانشگاه، نویسنده و پژوهشگر، ضمن تبیین ابعاد مختلف طنز در اشعار حافظ، بر اهمیت شناخت «فرهنگ شعری» به‌عنوان کلید فهم آثار کلاسیک تأکید کرد.
او با تشریح این مفهوم توضیح داد که فرهنگ شعری ما مجموعه‌ای از فنون خاص ادبی نظیر صنایع بدیعی، وزن عروضی و علم معانی و بیان است که میان ما و همسایگان فرهنگی‌مان یعنی عرب‌زبانان و ترک‌زبانان مشترک است؛ اما در کنار این فنون، بخش مهم‌تری از فرهنگ شعری را مجموعه‌ای از موتیف‌های تکرارشونده، باورهای آیینی و جهان‌نگری‌ها تشکیل می‌دهد که اگر پژوهشگر به آن‌ها آگاه نباشد، در تفسیر و فهم دقیق شعر بزرگان در می‌ماند.
دکتر امینی خاطرنشان کرد که این نگاه تحلیلی در جلسات اخیر، فراتر از جنبه‌های صرفاً طنزآمیز، برای درک عمیق‌تر ابیات دیوان حافظ ضروری است.
در بخش عملی این نشست، بررسی ابیات طنزآمیز با تحلیل غزلی با مطلع «خَمی که ابرویِ شوخِ تو در کمان انداخت / به قصد جانِ منِ زارِ ناتوان انداخت» آغاز شد.
دکتر امینی در ادامه، بیت «ز شَرمِ آن که به روی تو نسبتش کردم / سمن به دستِ صبا، خاک در دهان انداخت» را کالبدشکافی کرد.
او با واکاوی این ابیات نشان داد که چگونه شاعر با بهره‌گیری از عناصر طبیعت و درهم‌تنیدگی ظرایف طنزآمیز با فرهنگ شعری عصر خود، لایه‌های معنایی پیچیده و چندبعدی ایجاد کرده است. این نشست با خوانش غزلیات مختلف و بررسی طنز در برخی ابیات آن‌ها ادامه یافت.
شصت و یکمین طنزآمیز با حضور جمعی از پژوهشگران ادبیات و علاقه‌مندان به حوزه طنز برگزار شد و با بررسی زیباشناسی کلام حافظ و چگونگی خوانش انتقادی متون کهن، به کار خود پایان داد.
پایان
اخبار برنامه‌های دیگر دفتر طنز را دنبال کنید
