جشنواره کن را با صلح نوبل ادغام کنید
نویسنده: بنیامین کلاچاهی ثابت
دخترِ خانم «منیژه حکمت» برنده جایزه بهترین مستند جشنواره «کَن» شد. فارغ از مواضع احتمالی دختر آقای «بهزاد فراهانی» یا پسر مرحوم «انوشیروان ارجمند» یا دختر خانم «رخشان بنی‌اعتماد» یا سایر اقوام و وابستگان اهالی سینما، ما سعی داشتیم از بدگمانی زودهنگام نسبت به سطح کیفی احتمالی اثری که ندیده‌ایم و قضاوت عجولانه درباره‌ی مطلقاً سیاسی شدن جایزه‌های جشنواره کن پرهیز کنیم.
چه بسا خانم «پگاه آهنگرانی» جدی‌جدی اثری با محتوای ژرف و کارگردانی بدیع ساخته بود! اصلاً شاید ایشان فرداروز در همین راستا، مستندی هم درباره‌ی پدیده‌ی مذموم رانت و فامیل‌بازی در ایران می‌ساخت تا ما سره را از ناسره تشخیص دهیم.
اما این انتخاب ما را نگران مستندسازان دیگر کشورها کرده است. تصور کنید خانواده یک مستندسازِ جنگی که خودِ مستندساز، توسط داعش سلاخی شده به عیادت مستندسازی در حوزه حیات‌وحش بروند که تمساحی گرسنه وی را تا ناف بلعیده است؛ در همین لحظه یک مستندساز سیاسی که به دلیل کشف ابعاد پرونده جزیره اپستین تحت پیگرد عوامل سازمان سیا قرار گرفته، با آن‌ها تماس بگیرد تا مراسم انتخاب بهترین مستند جشنواره کن را به اتفاق تماشا کنند.
ادغام جشنواره کن با صلح نوبل
احتمالاً اعلام عنوان اثر خانم آهنگرانی باعث می‌شود آن‌ها انتظار مستندی ساخته شده در بطن بهار عربی، گزارشی از دل تظاهرات جلیقه‌زردها یا مستندنگاری علمیِ پیچیده و بی‌طرفانه‌ای درباره‌ی فرآیند شکل‌گیری انقلاب‌های رنگی و مخملی در اقصی‌نقاط جهان را داشته باشند. یحتمل آن‌ها برای تلّمذ کردن از محضر چنین استاد پیشگامی به سراغ تماشای مستند قبلی ایشان خواهند رفت.
نگرانی ما به همین نقطه برمی‌گردد؛ مواجه شدن آن بندگان خدا با تصاویر مصاحبه‌ای روی مبل با یک بازیگر دیگر تحت عنوان «مستند»، که فرآیند ساخت آن محدود به روشن کردن دوربین و غالب کردن احساسات و برداشت‌های شخصی به جای مستندات تاریخی است!
این نگرانی وجود دارد که بی‌اطلاعی آن هنرمندان خارجی از «چرایی» ساخت چنین آثاری توسط برخی فیلمسازان ایرانی و «چگونگی» اطلاق برچسب مستندِ صدای مردم به آن‌ها، آن هنرمندان را به یأس فلسفی درباره‌ی «چیستی» هنر دچار کند.
ای کاش اول به آن بندگان خدا توضیح داده می‌شد که کار «بلندگوی اجاره‌ای» همین است که صدای مد نظر صاحب تالار را پخش کند و اگر این را نکند پس چه کند!؟
علی‌ایحال پیشنهاد ما به مسئولین برگزاری جشنواره «کن» جهت هر چه رقابتی‌تر شدن این بازار مکاره، ادغام مراسم اهدای جوایز آن با مراسم اهدای جایزه «صلح نوبل» است.
چراکه با این کار بلندگوهای اجاره‌ای دسته دوم به جای ضایع کردن حق هنرمندان خارجی و به لجن کشیدن مفاهیم هنری، می‌توانند با اَمثال «ترامپ» وارد رقابت شوند که بعضاً شایسته چنین رقابتی نیز هستند.
پایان
بخش «متن طنز» را در دفتر طنز دنبال کنید
