چیه این فوتبال اصلا!
نویسنده: هادی مومن
سرانجام جام جهانی ۲۰۲۶ با تمام تلخی‌ها و شیرینی‌ها، با تمام آزمایش‌ها و با تمام ما خوب بودیم یا نبودیم‌ها به پایان رسید.
حالا که آب‌ها از آسیاب افتاده بیاییم و ببینیم جام جهانی چیست؟ فوتبال چیست؟ یا به قولی چیه این فوتبال اصلا؟
فوتبال در لغت به این معناست که ۲۳ نفر یه دنبال یک توپ می‌دوند تا ۹۰ دقیقه تمام شود. شاید بپرسید آن یک نفر دیگر کیست؟
واقعا آن یک نفر کیست؟! شما داور زبان بسته که شبیه آهو ازین طرف زمین به آن طرف می‌‌دود را نمی‌بینید؟!
فوتبال اساسا پدیده جذابی است و در عین حال می‌تواند بسیار بی‌رحم باشد. زیرا بسیار مورد داشتیم که یک روز بازیکن یک تیم توسط خیل عظیم طرفداران تشویق شده و متاسفانه سال بعد در همان ورزشگاه، به جای خودش اقوام درجه یک آن بزرگوار مورد توجه قرار گرفته است.
یا بسیار بوده که در یک بازی مهاجم تیم هرچه زده به در بسته خورده اما در بازی دیگر توپ از زمین و آسمان آمده و به قسمت پایین‌تر از کمرش برخورد کرده و وارد دروازه شده است.
خوبی فوتبال این است که اقشار مختلف جامعه و خانواده را درگیر خود می‌کند. همانطور که همه تجربه دارید بارها شده مادربزرگ‌ها هم موقع دیدن فوتبال جذب میشوند و می‌نشینند راجع به آن بحث می‌کنند.
گرچه این عزیزان همه‌ی بازی‌ها را بازی ایران می‌‌بینند. مثلا مادر بزرگ خود بنده موقع بازی فرانسه اسپانیا هم از من پرسید: «آبیا ایرانن؟»
البته همه می‌‌دانیم که مادر‌ها و مادر بزرگ‌ها بیشتر برای این می‌نشینند به تماشای فوتبال تا بعد از هر واکنش ما به اتفاقات زمین جمله‌ی طلایی «پولش رو اونا می‌گیرن حرصش رو تو تو می‌خوری» به کار برند.
این جمله آنقدر فراگیر است که من مطمئنم مادر لیونل مسی هم هنوز موقع دیدین فوتبال این جمله را به او می‌گوید.
چیه این فوتبال اصلا!
خلاصه فوتبال یک عشق جمعی است که سن و سال نمی‌شناسد. به اعتراف ۷۴ درصد از معلمان اکثر بچه‌ها در دوران ابتدایی رویای فوتبالیست شدن را دارند و در بدبینانه‌ترین حالت خودشان را هم تراز علی دایی می‌دانند.
کمی که بزرگتر میشوند در حد طارمی و آزمون هم قانع میشوند. به مقاطع بالاتر که میرسند با خودشان می‌‌گویند شیث رضایی هم اگر مسائل دیگر را کنار می‌‌گذاشت فوتبالیست بدی نبود. اما در مقطع دبیرستان دیگر به این نتیجه میرسند که همان کنکور راه بهتری برای رسیدن به یک زندگی ایده آل است.
مثلا خود بنده از اول ابتدایی برای رونالدو شدن برنامه ریزی کردم اما اواخر راهنمایی فهمیدم هر چه تلاش می‌کنم نهایتش فوتبالیستی در حد مهران رجبی در اخراجی‌های ۲ را هستم. شاید بگویید مهران رجبی که در آن صحنه‌ی مسابقه اصلا در زمین نبود، خب متاسفانه معلم ورزش ما هم برای بازی در زمین به من اعتماد نمی‌کرد.
ولی اگر در نقش بازیکن فوتبال استعداد خاصی هم نداشتید اصلا نگران نباشید شما می‌توانید روی مهارت مربیگری کار کنید و هدف خود را سرمربی تیم ملی بگذارید که اگر روزی به آن دست یافتید نانتان حسابی در روغن است.
تجربه‌ی سال‌های اخیر نشان داده هر کس که روی نیمکت تیم ملی قرار بگیرد فارغ از نتیجه کسب و کارش سکه است. از کی‌روش گرفته که در جام جهانی ۲۰۱۴ با یک امتیاز شده بود خدایگان مربی‌های ایران؛ تا ویلموتس که با دو ماه مربیگری مبلغی دریافت کرد که اگر ارث پدر و پدربزرگش را روی هم جمع می‌کرد به آن مبلغ نمی‌رسید و هم اکنون که آقای قلعه نویی که با اینکه در یک گروه نسبتا آسان صعود نکرده‌اند پاداشی… بماند.
خلاصه اگر به آن جایگاه رسیدید زیاد نگران نتیجه هم نباشید چون پاداش‌های ۱۴۰ میلیاردی فارغ از نتیجه برای شما کنار گذاشته می‌‌شود. البته ممکن است به ریال باشد که به بزرگی خودتان ببخشید.
همچنین اگر کمی زرنگ باشید به همت چند دکتر که داخل تیم وجود خواهند داشت تلاش‌هایی برای ساخت مجسمه‌تان نیز انجام می‌‌شود.
در آنجا تنها مانعی که بر سر راهتان است برخی رسانه‌ها هستند که الکی شلوغش می‌کنند، اما شما نگران نباشید، در نهایت شرایط به نفع شماست.
پایان
بخش «متن طنز» را در دفتر طنز دنبال کنید
